DE BESMETTELIJKE VEEZIEKTEN, GENOEMD IN DE WET 



OP DE VEEARTSENIJKUNDE IN NEDERLANDSCH- 



INDIË (Stbl. 435, 1912) 



DOOR 



H. J. Smit. 

 (Vervolg). 



ONTSMETTING. 



Er is reeds herhaaldelijk op gewezen, dat op de bestrijding 

 noodwendig ontsmetting moet volgen, wil men de overal kle- 

 vende smetstof beletten, nieuwe slachtoffers te maken. Die 

 sraetstof is voor ons bloote oog onzichtbaar, maar de ervaring 

 heeft ons geleerd, dat ze kleeft en kleven kan aan alles. Wat 

 met zieke en gestorven dieren in aanraking is geweest. Wij 

 moeten dat opvatten in den ruimsten zin van het woord ; 

 er schuilt gevaar in een achteloos weggeworpen lap, in een 

 bosje stroo, een paar schoenen of troempas, zij kunnen vol- 

 doende zijn om de smetstof verder te dragen. Hoe moet dat 

 nu worden voorkomen? In een van de vorige artikelen werd 

 er reeds op gewezen, dat de meeste bacteriën hitte en zonlicht 

 slecht verdragen, we hebben dan ook in beide een paar mooie 

 ontsmettingsmiddelen. Om zeker van onze zaak te zijn moet 

 de aangewende hitte in ieder geval hooger zijn dan 100», 

 want men zij er op bedacht, dat b. v. miltvuur-sporen een 

 hitte van 110" nog een tijdje verdragen. De hitte kan op ver- 

 schillende manieren worden verkregen en aangewend, in de 

 eerste plaats in den vorm van vuur. Het vuur is wel het beste 

 ontsmettingsmiddel dat we kennen; het product dat er na ver- 

 branding overblijft, de asch, is volkomen steriel. Helaas kan 

 maar niet alles klakkeloos worden verbrand, de maatregel zou 

 in vele gevallen veel te duur uitkomen, en de kosten spelen 

 maar al te vaak een groote rol. Toch moeten we trachten, 



ïeysmannia, 1914. 40 



