— 596 — 



in begiQsel aan te nemen, altijd zooveel mogelijk te verbranden. 

 Materiaal van weinig waarde als bamboe, atap en kort hout 

 kan veel beter worden verbrand dan ontsmet; balken van waar- 

 de kunnen nog wel zoo behandeld worden, dat we mogen 

 aannemen, dat zij geen gevaar voor besmetting meer opleveren. 

 Cadavers van aan een besmettelijke ziekte gestorven dieren 

 moeten, waar dat eenigszins mogelijk is, verbrand worden. 

 Het totaal, dus tot asch, verbranden van een lijk is met de 

 gewone middelen, die ons ten dienste staan, niet mogelijk; 

 dat kan alleen in een verbrandingsoven of in een crematorium. 

 Van zulke inrichtingen vindt men in Indië alleen nog maar een 

 kleine verbrandingsoven aan het Instituut Pasteur te Welte- 

 vreden (het veeartsenijkundig labortaorium hoopt binnen kort 

 een groote te krijgen), terwijl het bezit van een crematorium 

 voorloopig nog wel een vrome wensch zal blijven. In de prak- 

 tijk zullen we dus niet kunnen verbranden in den eigenlijken 

 zin des woords, maar we kunnen verkoolen en dat is in de 

 meeste gevallen reeds voldoende. In de wet zien we voor 

 dat doel aangegeven de oprichting van een brandstapel; 

 daarop wordt dan het cadaver gelegd, alsof een karbouwen- 

 lijk niet meer is dan een voetbal. Het komt mij daarom 

 beter voor, in deze ons eigen inzicht te volgen en den 

 brandstapel niet te maken op, maar in den grond, m. a. w. 

 een kuil te graven en daarin te storten alles wat we aan 

 brandmateriaal in den omtrek kunnen machtig worden: hout, 

 dorre takken, bamboe, atap en stroo spelen daarbij een groote 

 rol. Deze stoffen worden onder het storten overgoten met 

 teer en petroleum. Is de kuil tot aan den rand gevuld, dan 

 worden er een paar, liefst groene, bamboes dwars overheen 

 gelegd en daar kan dan het cadaver gemakkelijk op gescho- 

 ven worden. Zulks geschiedt, en nu worden met een flink 

 lang mes diepe insnijdingen in bet cadaver gemaakt; alJe 

 stoffen en vochten, die daarbij het lichaam verlaten, dringen 

 zoo in den brandstapel en verbranden mee. De insnijdingen 

 worden gevuld met teer en petroleum en verdei- wordt het 

 geheele cadaver er mede overgoten. De stapel wordt nu van 

 onderen aangestoken. Dit aansteken, in een kuil, zal velen een 

 heele tour lijken ; trouwens de stapel zou zonder luchttoevoer 



