— 696 - 



dividu van een zuivere lijn optreedt, dat erfelijk een verschil 

 vertoont met de oorspronkelijke lijn. Hoe dikwijls dit voor- 

 komt, is onbekend. Het vertoont zich echter zoo weinig, 

 dat het voor de praktijk slechts weinig nut heeft. 



Voor autogame (zelfbestuivende) planten geldt bij vegetatieve 

 voortplanting hetzelfde, maar het is uiterst zeldzaam bij cul- 

 tuurplanten. 



Bij allogame planten is de kwestie der variaties veel ge- 

 compliceerder, en tot deze behooren ongeveer alle caoutchouc- 

 planten. 



Behalve de bovengenoemde modificaties en mutaties komen 

 hier nog de z. g. combinaties bij te pas. Een soort als Hevea 

 brasiliensis is hier ook niet anders dan een groot aantal erfelijk 

 sterk verschillende rassen. Bij de autogamen was echter uit 

 den aard der zaak geen vermenging door kruisbestuiving mo- 

 gelijk, terwijl hier iedere voortplanting een kruising der rassen 

 is. Nu weet men tegenwoordig met tamelijke zekerheid, dat 

 bij kruising van twee rassen de groote meerderheid der ver- 

 schillen bij de rassen overerven volgens de wetten van Mendel, 

 welke zeggen, dat alle verschillen bij iedere geslachtelijke 

 voortplanting in steeds weer andere combinaties vereenigd 

 worden, zoodat zelfs onder honderden individuen, nakomeligen 

 van hetzelfde ouderpaar, geen twee erfelijk in alle opzichten 

 gelijk gevonden worden. 



Een selectie van allogamen heeft alleen succes, wanneer men 

 de zeer ingewikkelde wetten der combinaties in het oog houdt. 



De voor de praktijk meest belangrijke wet is, dat, wanneer 

 twee individuen, die gekruist worden, twee of meer zelfstandig 

 erfelijke verschillen vertoonen, dat dan in de tweede bestaard- 

 generatie — de „Fo-Generatie" — genoemde verschillen in alle 

 tusschen hen onderling mogelijke nieuwe combinaties optre- 

 den. Dit wordt verduidelijkt door voorbeeld met teekeningen. 

 De kruising van twee rassen met twee verschillen geeft vier 

 typen in de bastaardgeneraties, een van twee rassen met vier 

 verschillen geeft 16 mogelijke eombiaaties en bij 10 ver- 

 schillen zijn er 1024 combinaties. 



Bij volgende voortplanting vermeerdert het aantal combi- 

 naties. Men kan echter door selectie in een serie van gene- 



