— 663 — 



met gerold blad. Men mag dus aannemen, dat het rollen van het 

 blad een verhooging der oplosbaarheid veroorzaakt, door het uit- 

 persen van het sap na het breken der cellen. Bij het beoordeelen is 

 dan aan te raden, geen gepoederd monster te nemen, maar de thee 

 in haar geheel. 



Groene thee evenals zwarte thee wordt gewoonlijk eenige dagen 

 na de bereiding op nieuw gedroogd (op Java is dit niet gebruike- 

 lijk, soms droogt men nog een keer vóór de verpakking). De geur 

 lijdt hieronder, maar het aftreksel is meestal donkerder van kleur. 

 Hieromtrent deed schrijver in 1908 en 1909 proeven. Groene en 

 zwarte thee werden beide gedurende één uur op verschillende 

 temperaturen gehouden en dan geanalyseerd. Looistof werd bepaald 

 volgens de Löwenthalsche methode en coffeïne volgens die van 

 Mulder. Uit een groot aantal bepalingen volgt, dat groene thee 

 verbeterd wordt door drogen bij 70° C. gedurende één uur; een 

 hoogere temperateur bederft geur en kleur. Voor zwarte thee is 

 de beste temperatuur 80o C. ; bij een hoogere is ook een achteruit- 

 gang van kleur en geur waar te nemen. (Op Java droogt men 

 meestal bij 180° — 210° F. — dus 80» — 100° C. ongeveer. Het 

 blad in den droger heeft echter nooit die temperatuur, men mag 

 er zeker een graad of tien aftrekken). Looistof en coffeïne nemen 

 waarschijnlijk door resp. oxydatie en vervluchtigen, af in hoeveelheid. 

 Bij matig verwarmen neemt de oplosbaarheid van de thee toe, bij 

 hoogere temperaturen weer sterk af. Men zal dus hier nauwkeurig 

 op de temperatuur moeten letten. 



S. Sawamura, Investigations on the maniifactnre of Tea. Buil. 

 of the Imp. Centr. Agric. Exper. Station, Japan Vol. II No. 1 

 (1914), p. 75. d. 



