— 702 — 



de vernietiging, hoewel het dikwils de schijn heeft, alsof 

 het alleen natuurlike vijanden zijn. Men naoet niet uit het 

 oog verliszen, dat ook de natuurlike vijanden in hoge mate 

 afhankelik zijn van hun prooi. Hieruit volgt, dat wanneer 

 de uitwendige omstandigheden ongewijzigd blijven, een optreden 

 van een soort in grote massa's, b. v. een rupsenplaag, steeds 

 van korte duur zal zijn, omdat naarmate het rupsenaantal 

 stijgt, ook het aantal vijanden zal toenemen, doordat ze in 

 gunstiger voedselkonditie's komen. 



Uit het voorgaande blijkt, wat we ook reeds te voren gezegd 

 hebben, dat tussen het aantal individuen van verschillende 

 soorten in een bepaald gebied evenwicht is. Het is echter 

 een labiel evenwicht, in die zin, dat het aantal individuen 

 van een soort in een streek steeds om een bepaald gemid- 

 delde schommelt, al zijn die schommelingen soms vrij groot. 

 De vernietigingsfaktoren, welke dat evenwicht beheersen, zijn, 

 zoals we eveneens reeds gezien hebben, van verschillende 

 aard en dikwils buitengewoon ingewikkeld. 



Een treffend staaltje van de ingewikkeldheid dezer faktoren, 

 welke het evenwicht tot stand brengen, gaf Darwin. Dit 

 voorbeeld is naderhand beroemd geworden en staat onder 

 biologen als de „Darwinse keten" bekend. 



Bekend is, dat klaver door toedoen van hommels bestoven 

 wordt. (In Nieuw-Zeeland mislukte zelfs aanvankelik de kui- 

 tuur van klaver, totdat men uit Engeland hommels ingevoerd 

 had). Deze hommels maken hunne nesten onder de grond 

 en deze nesten worden door muizen bedreigd. Neemt nu het 

 aantal katten in een buurt toe, dan neemt dat der muizen 

 af; dientengevolge is de hoeveelheid klaver (zaad) afhankelik 

 van het aantal katten in de buurt. 



Tans zullen we nagaan, welk verband er bestaat tussen 

 voorafgaande beschouwingen over Darwinisme met onze tro- 

 piese kultures. De lezer vergeve me, dat, daar ik zoöloog 

 ben, ik in het volgende meer speciaal de zoölogiese zijde van 

 het onderwerp behandelen zal. 



In het voorgaande heb ik er op gewezen, dat het aantal 

 individuen van een soort in een bepaalde streek steeds be- 

 grensd is. Ondergaan echter de uitwendige faktoren een 



