— 707 — 



Uit het voorafgaande volgt vaa zelf, dat het enige antwoord, 

 dat we daarop kunnen geven, is, te trachten, de vernietigings- 

 faktoren van die schadelike dieren binnen dat gebied te ver- 

 groten, en dat kan soms langs verschillende wegen geschieden. 

 Het is duidelik, dat, daar wij de uitwendige klimaatsfaktoren 

 niet in onze macht hebben, hieraan ook niets te veranderen 

 valt. In het geval van de witte luis b. v. kunnen we niet 

 beletten, dat de wind krachtig door de aanplant speelt en 

 daardoor de verspreiding bevordert. In dit zelfde geval zou 

 men de vernietigingsfaktor van de witte luis op twee ver- 

 schillende manieren kunnen vergroten. 



Wanneer het n. 1. werkelik zo is, dat de iamtoro een bij 

 uitstek voor de witte schiidluis gunstige voedsterplant is, dan 

 is een lamtoroaanplant een zeer geschikte kweekplaats voor 

 de schiidluis en zal men hem als schaduwboom in de koffie- 

 kultuur moeten afdanken en door een andere vervangen. 

 Hiermee zal naar mijn mening reeds zeer veel bereikt worden. 

 Een andere weg is echter, do Iamtoro als schaduwboom te 

 behouden en het vernietigingscijfer van de schiidluis te vergro- 

 ten door import van natuurlike vijanden van elders. Dit 

 gaat echter met veel meer moeite gepaard en bovendien is de 

 kans van slagen niet zeker. 



Waarom nu juist vijanden van elders invoeren, welke hier 

 op Java niet voorkomen en waarom zullen we niet liever met 

 inheemse parasieten werken ? 



Uit de voorafgaande beschouwingen is dat bogrijpelik. Im- 

 mers de inheemse parasieten en vijanden hebben reeds ge- 

 toond, dat ze niet meer vermogen, dan ze reeds doen. Natuurlik, 

 verondersteld dat men 1.000.000 parasieten b. v. van een blad- 

 rups van de tabak in een insektarium kweekt en die ineen 

 tabaksaan plant loslaat, waar die bladrups voorkomt, dan zal 

 tijdens dat tabakseizoen de rups bijna niet optreden. Van 

 blijvende duur zal dit succes zeker niet zijn, omdat de uitwendige 

 omstandigheden onveranderd gebleven en van die aard zijn, 

 dat die parasieten niet boven hun normaal aantal kunnen 

 blijven, daar de verhouding tussen hun vruchtbaarheid en 

 vernietiging ongewijzigd is. 



Toen ik mijn tegenwoordige werkkring nog niet lang be- 



