— 715 — 



Alvorens na te gaan, in hoeverre deze mier in verband met 

 de groene luizenplaag in de kofiieiiQiLUur schadelik of nuttig 

 is, kan ik niet nalaten, eerst enige bizonderheden over de 

 biologie van deze hoogst interessante mierensoort mee te 

 delen. Deze mier is misschien wel de meest intelligente mier, 

 die men kent. Uit de biologiese bizonderheden, welke ik ga 

 vertellen, zal buitendien van zelf het verband met de groene 

 luis blijken. 



Oecophylla smaragdina is over geheel tropies Azië en Po- 

 lyuesië verbreid en behoort tot de z.g. wevermieren. De 

 interessante mededelingen over hun levenswijze, danken we 

 aan de onderzoekingen van Doflein. 



De Oecophylla is een roofmier, die bovendien verzot is op 

 het zoele excreet van schildluizen. Vinden deze mieren een 

 aantal schildluizen op een tak of enkele bladeren bij elkaar, 

 dan bouwen ze een nest van levende bladeren en stengel om 

 ze heen. Het nest bestaat dus uit levende bladeren, waarop 

 de schildluizen zich daarbinnen ongestoord kunnen ontwik- 

 kelen. De wevermieren zijn echter niet in het bezit van 

 spinkiieren, waarvan ze het spinsel nodig hebben om de 

 bladeren en stengels voor hun nestbouw aan elkander te weven. 

 De larven echter kunnen, zoals bij zovele andere mierensoorten, 

 wel spinnen en maken van hun spinsel kort voor hun ver- 

 popping een cocon (de leek noemt deze cocons „miereneieren".) 



Nu hebben deze intelligente mieren er het volgende op 

 bedacht, om hun doel te bereiken. Een aantal mieren trekt 

 de bladranden, die ze aan elkaar willen bevestigen, door 

 middel van kaken en poten bij elkaar en intussen komen 

 andere mieren met larven in hun bek en bewegen deze 

 beurtelings van de eene bladrand naar de andere, zodat 

 beide randen aan elkaar vastgesponnen worden. 



Wat zegt men wel van het vernuft van deze mieren, 

 üie zelfs hunne kinderen op zo'n ingenieuse wijze weten te 

 bnnutten en dienstbaar te maken aan hun sociale leven? 

 Wij zouden het noemen , kinder-exploitatie". Een soortgelijk 

 vernuft vindt zijn weerga niet in het hele dierenrijk. 



Zodra de bladeren verdorren, zodat de teelt van schildluizen 

 onmogelik wordt, verlaten de mieren na enigen tijd het nest. 



