— 724 — 



zwijn heeft vele andere vijanden dan den mensch. Zij vormen 

 nl. de voornaamste prooi voor de groote roofdieren, die op 

 Java inheemsch zijn, t. w. voor den koningstijger {Felis tigris. 

 L.) en den panter (Felis pardus, L.) en wellicht ook voor den 

 in troepen jagenden wilden hond {adjag ; Gyon ruiilans, S. 

 MüLL.). Vooral de jongere, nog niet volgroeide dieren en de 

 biggen vallen als slachtoffer van de vele viervoetige roevers, 

 die hen belagen. In de tweede plaats komen pas de volwas- 

 sen zeugen in aanmerking, daar ze geen , katjes" zijn om 

 zonder handschoenen aan te pakken. Een groote volwassen 

 ever (beer) is echter, tenzij hij overvallen kan worden, niet 

 zoo erg gewild bij de bloeddorstige belagers van hun minder 

 krachtige soortgenooten. Hij is daarvoor te weerbaar. 



Mocht intusschen een tijger of panter, door honger gedreven , 

 een enkele maal er toe overgaan, zoo'n gedachten tegenstander 

 aan te vallen, dan is het lot van den laatste daarmede nog 

 bij lange na niet bezegeld. Dat hij meermalen er in slaagt, 

 den vijand van zich af te schudden en — wie weet? — wellicht 

 zwaar lichamelijk letsel toe te brengen, bewijzen de groote 

 lidteekens, afkomstig van geheelde indruksels van klauwen 

 en tanden, die niet zoo heel zelden bij geschoten exemplaren 

 worden aangetroffen. Dergelijke veteranen kenmerken zich 

 overigens door een meer vrijmoedig optreden zelfs tegenover 

 den door bijna alle wilde dieren zoo gevreesden mensch, en 

 hun vaak hooghartig rustige gemoedsstemming bij onverwachte 

 ontmoetingen met den „heer der schepping", soms zelfs gren- 

 zende aan insolentie, laat niet na indruk te maken, vooral 

 op exemplaren van het tweebeenig zoogdier, die op dergelijke 

 gebeurlijkheden niet voorbereid zijn. Volgens niet geheel 

 ongeloofwaardige berichten moet het zelfs wel eens voorkomen, 

 dat zoo'n grommende „dreadnought" zoodanig respect afdwingt 

 van oorspronkelijk met moorddadige plannen te zijnen opzichte 

 bezielde, zwaargewapende individuen, die zich den titel van 

 jager aangematigd hebben, dat zij hem bij een vis a vis stilletjes 

 en onverlet laten passeeren. Dit moet, dunkt ons, de hoogste 

 triomf zijn, die een wild zwijn kan genieten. Doch ook voor 

 deze helden onder huns gelijken slaat eenmaal de ure, dat 

 zij ondergaan in den strijd. Komen nl. de ouderdomsgebreken, 



