— 725 — 



dan is het uit met den eerbied, dien men hun heeft toege- 

 dragen. In de eerste plaats wordt hun dit aan bet verstand 

 gebracht door de jongeren van hun eigen soort, die op een 

 goeden dag den nog al humeurigen ouden heeren de gehoor- 

 zaamheid opzeggen en hen van het gezellig verkeer met de 

 dames uitsluiten. Die oude brompotten gaan dan op hun 

 eentje door bosch en veld zwerven; ze worden wat de jagers 

 noemen „solitair". En op zekeren dag maakt een twee- of 

 viervoetige vijand een eind aan hun eenmaal roemvol bestaan. 



Het voornaamste wapen van het wilde zwijn maakt deel 

 uit van zijn gebit. De volwassen beer is voorzien van ge- 

 duchte „houwers" (oog- of slagtanden). Met die van de on- 

 derkaak kan hij geduchte wonden toebrengen door eene 

 stootende beweging van den kop in opwaartsche richting, 

 die men „houwen" noemt. De oogtanden van de bovenkaak 

 worden niet direct voor lijfsverdediging gebruikt, doch die- 

 nen tot slijpsteen voor de houwers, die vooitdurend aangroeien 

 en door het schuren tegen hun tegenhanger op de vereischte 



lengte en vlijmscherp worden gehouden. Wanneer 



dan ook een ever een dier „aanzetters" door het een of ander 

 accident verliest, is het eerste gevolg daarvan, dat de daar- 

 tegenoverstaande houwer op monsterachtige wijze in de 

 hoogte groeit, aldoor zich naar achteren omkrullende, zoodat 

 hij totaal ongeschikt wordt voor het doel, waarvoor hij be- 

 stemd is. Dit gebeurt echter vrij zelden en aangenomen mag 

 worden, dat de met zoo'n onpractisch versiersel begiftigde 

 ever zich aanwent om bij voorkomende gelegenheden uit- 

 sluitend gebruik te maken van het eenige hem overgebleven 

 wapen. Anders zou het niet te verklaren zijn, dat dergelijke 

 monstruositeiten wel worden aangetroffen bij dieren, die 

 volgens onbedriegelijke kenteekenen een respectabelen ouder- 

 dom hebben bereikt. 



Wanneer een zeug in de noodzakelijkheid komt om zich te 

 verweren, doet zij dat heel anders dan de beer ; trouwens het 

 gemis aan houwers dwingt haar tot het volgen van eene 

 andere methode. Zij bijt met de voortanden naar haar 

 tegenstander. Op het eerste gezicht lijkt dit een tan'elijk 

 onschuldige wijze van doen. Maai de ondervinding heeft 



