NOG IETS OVER DE POEJOES. 



In de 9de aflevering van Teysmannia vond ik een artikel 

 getiteld „Een omgekeerde huishouding" van den Heer J. 

 Olivier, handelende over de poejoe (TurnixpugnaxTEUU.) In 

 aansluiting daaraan zij hier de inlandsche vaogwijze van deze 

 aardige vogeltjes medegedeeld. 



Zooals wellicht niet algemeen bekend is, zijn de wijfjes- 

 poejoes van zeer vechtlustigen aard ; zij dulden geen ander 

 wijfje op haar terrein. Gebruikmakende van deze eigenschap, 

 bezigt de inlander een kooitje, waarin eene timme wijfjes- 

 poejoe als lokvogel wordt opgesloten. Geruimen tijd te- 

 voren wordt het vogeltje met sprinkhanen, ook wel met 

 stukjes rauw vleesch, gevoed, om haar zoogenaamd „begèr" 

 te doen worden, d. i. zij moet aanhoudend loktenen slaan, 

 want zingen kan men dat geluid niet noemen. 



Het kooitje (zie fig.) is aan drie zijden geheel dicht afgesloten, 

 aan de vierde zijde is traliewerk. Over de tralies wordt een 

 netje bevestigd, hetwelk dienst moet doen als vangnet, daar- 

 aan wordt negeen bellotje verbonden. Zoodra een vogel buiten 

 tegen het palletje stoot, valt het netje naar beneden. 



De poejoe-vanger begeeft zich met het kooitje naar ëen 

 terrein, waar zich vele poejoes ophouden. Zoodra hij er een 

 gewaar wordt, door 't gezicht of door 't gehoor, plaatst hij 

 het kooitje in de nabijheid ervan en verbergt zich in het 

 struikgewas. Met zijn mond bootst hij het piepend geluid 

 van de mannetjes-poejoe na; aldra slaat het tamme vogeltje 

 in de kooi aan en de vechtpartij begint. De wilde poejoe, 

 geen tweede op haar terrein duldende, verlaat direct haar 

 schuilplaats, stuift in woede op haar in dringster aan, stoot in 

 haar onbesuisdheid tegen het palletje en door 't rinkelen 

 van het belletje weet de jager, dat de poejoe gevangen is. 



Evenals de hanen, laten de inlanders in de Preanger ook 



