DE BESMETTELIJKE VEEZIEKTEN GENOEMD IN DE 



WET OP DE VEEARTSENIJKUNDE IN NEDER- 



LANDSCH-INDIË (Stbl. 1912 No. 435) 



DOOR 



H. J. Smit. 

 (Vervolg). 



GEZONDHEIDSKENMERKEN. 



Wij zijn nu zoover gevorderd, dat met een bespreking van 

 iedere ziekte afzonderlijk kan worden begonnen. Om echter 

 te kunnen zien, of een dier ziek is, is het in de eerste plaats 

 noodig, te weten, hoe zich een gezond dier gedraagt, m.a.w. 

 we dienen de gezondheidskenmerken te kennen. 



Een gezond dier maakt een gezonden indruk en wekt 

 dien door zijn goeden voedingstoestand (magerheid is op zich- 

 zelf geen teeken van ziek zijn), zijn levendigen blik en leven- 

 dig oorenspel, het voortdurend slaan met den staart; het 

 neemt notitie van zijn omgeving. Loopen de dieren buiten, 

 dan blijven ze ook al grazende bij elkaar, alleen zieke dieren 

 blijven bij de kudde achter. Op stal zal een gezond dier bij 

 onze nadering steeds het hoofd omwenden en op het eerste 

 commando: „om" gaat het opzij; ligt het, dan is een lichte 

 aanraking met den voet, zelfs bij runderen, reeds voldoende 

 om het dier overeind te jagen. 



Bij het betasten en bevoelen van een gezond dier zullen 

 we merken, dat de warmte van de huid overal dezelfde is, 

 alleen de punten van de ooren en van de hoorns en de onder- 

 beenen voelen koel aan, bij runderen, buffels, honden en 

 varkens is de neusspiegel steeds vochtig en koud. Drukt 

 men de hand wat aan op de huid en beweegt ze dan heen 

 en weer, dan merkt men, dat de huid behoorlijk op zijn on- 



