— 73é — 



kwaad. Deze kleine diertjes — 1000 maal vergroot zij q ze nog 

 niet langer dan één cM. — hebben den Indischen veestapel al 

 heel wat kwaad berokkend. Vooral de paardenstapel heeft 

 er van te lijden gehad en heeft dat nog, hoewel ook run- 

 deren en karbouwen er gevoelig voor zijn. Het zijn vooral de 

 beide laatste diersoorten, die we steeds met het noodige wan- 

 trouwen moeten beschouwen, omdat ze zonder opvallende 

 ziekteverschijnselen te vertoonen, een groote rol spelen bij de 

 verbreiding en het onderhouden van de ziekte. Zij kunnen 

 parasieten jaren met zich omdragen en blijven daardoor langen 

 tijd bronnen van besmetting. 



Een paard met surra vertoont in hoofdzaak de volgende 

 verschijnselen: Op een gegeven oogenblik krijgt het dier 

 koorts, toont zich daardoor lusteloos en laat zijn voer staan. 

 Deze koorts treedt op, één of twee weken nadat het besmet 

 is. De koorts houdt een dag of drie aan en verdwijnt 

 dan weer. Gedurende deze koortsperiode wemelt het bloed 

 van parasieten, met het afnemen van de koorts echter ver- 

 dwijnen ook de parasieten voor het grootste gedeelte weer. 

 Het dier toont zich nu schijnbaar weer heel opgewekt, maar 

 dat het slechts schijn is, kan iedere eigenaar of koetsier 

 getuigen. Zijn paard is het oude niet meer, het doet zijn 

 werk niet als vroeger en zal dat ook niet meer doen, want 

 na een dag of drie komt al weer een nieuwe koortsaanval. 

 We zien dan ook weer onze parasieten in het bloed terug. 

 Zoo gaat het een paar weken door, tot zich een nieuw ver- 

 schijnsel voordoet. Ouder borst en buik gaan zich waterzuchtige 

 zwellingen ontwikkelen, die nu eens meer dan weer minder 

 goed te zien zijn, maar toch nooit geheel verdwijnen. Niet- 

 tegenstaande de eetlust in de koortsvrije perioden goed blijft, 

 vermagert het dier toch opvallend. Langzamerhand wordt het 

 minder vast ter been, krijgt van achteren een wankelenden, 

 slingerenden gang en tilt zijn achterbeenen zoo slecht op, dat 

 het er strepen mee in het zand trekt. Het duurt nu niet 

 lang meer of de dood maakt aan het lijden een einde. 



Zoo sprekend als de verschijnselen bij het paard zijn, zoo 

 gering kunnen ze wezen bij rund en buffel. Deze dieren on- 

 derscheiden zich in de kudde van hun gezonde soortgenooten 



