— 746 — 



van dit boekje de kennis van de Indische vergiften in be- 

 langrijke mate vermeerderd is, dan moet die vraag ongetwij- 

 feld ontkennend beantwoord worden. Heel veel nieuws is 

 er niet geboden en men had een dergelijk werkje gerust uit 

 de literatuur kunnen samenstellen en het dan zelfs vrij wat 

 omvangrijker kunnen maken. Zulk een compilatie zou ech- 

 ter de eigenaardige Wiiarde gemist hebben, die aan het on- 

 derhavige boekje toekomt. In de „Vergiftrapporten" staat 

 men tegenover de volksvergiften in levenden lijve. Men 

 vindt er bij elkaar dat gedeelte van de meeningen aangaande 

 giftplanten en giftdieren, dat blijkbaar het meest op den 

 voorgrond treedt; (^n het materiaal, waarop die meeningen 

 betrekking hebben, is zooveel mogelijk gecontroleerd, zoodat 

 menige onzekerheid is weggenomen, terwijl op talrijke nog 

 duistere punten de aandacht is gevestigd. 



Dit alles in aanmerking nemend, moet men erkennen, dat 

 het boekje zijn recht van bestaan bewezen heeft, wat ten 

 overvloede nog blijkt uit de noodzakelijkheid van een derde 

 uitgave. 



Enkele opmerkingen, die de Heer Ouwens maakte over de 

 dierlijke vergiften in deze 3e uitgave, laat ik hier volgen. 



100. Tatabhéh. Deze kevertjes worden op Java moor ge- 

 noemd. 



166,4. Boeboet. Dit is een collectiefnaam voor spoorkoek- 

 koeken {Centropus-soorten e. a.). 



186. Bia ratjoen is waarschijnlijk geen landslak. 



231. In de Aanteekening wordt gesproken van een giftige 

 zeeslang; hierbij valt op te merken dat alle zeesiangen giftig 

 zijn. Vermoedelijk heeft de bewerker de giftigheid vermeld 

 in verband met hetgeen volgt. 



278. Oelar hitam De Aanteekening zegt: Tropidonotus 

 trianguligerum? Deze is echter geen giftslang en ook niet 

 zwart, doch zeer fraai geteekend. 



Aan den Heer Backer dank ik de volgende opmerkingen 

 op botanisch gebied: 



9. Peron. Herhaaldelijk wordt- over Perow gesproken en dan 

 wordt steeds aangenomen, dat J.wamir^c« bedoeld wordt. Deze 



