— 33 - 



besmettelijkheid maar over één kam te scheren. De besmetting 

 geschiedt, doordat gezonde en zieke dieren met elkaar in 

 aanraking komen, maar kan ook worden overgebracht door 

 poetsgereedschap en tuig, daar moeten we dus voorzichtig 

 mee zijn; geef ieder dier zijn eigen poetsgerij! Natuurlijk 

 zullen dieren, wier huid slecht verpleegd wordt, het meest 

 voor besmetting in aanmerking komen. De mijten maken de 

 huid ziek door de gangen, die ze er in graven, en door een 

 scherp vocht, dat ze daarbij uitscheiden. Hierdoor ontstaat 

 jeuk, de dieren gaan krabben en schuren en maken het daar- 

 door nog erger dan het is. Er vormen zich korsten op de huid, 

 die gaan stuk, er komen barsten en kloven in en de haren 

 vallen uit; op het laatst wordt het zoo erg, dat de huid haar 

 werk niet meer kan verrichten, waardoor de dieren vermageren 

 om tenslotte te sterven. 



Wanneer we vermoeden, dat er schurft in het spel is, dan 

 verdient het aanbeveling, den veearts even te vragen om een 

 onderzoek; deze schrijft dan ook wel een van de vele schurft- 

 middelen voor. 



Bij het paard kan de schurft beginnen aan het hoofd, dit 

 is dan de hardnekkige vorm. Ook kan het beginnen onder de. 

 manen, of tusschen de voorbeenen en ten slotte aan de onder- 

 brenen, van het koothol uitgaande naar boven toe. Deze beide 

 laatste vormen zijn gemakkelijk te genezen. Paarden, die been- 

 schurft hebben, staan s'nachts dikwijls in den stal te stampen 

 door de jeuk, die ze hebben; dit zij als kenmerk vermeld. 



Bij het rund komen de meer onschuldige mijten voor; de 

 schurft begint hier aan den staart (staartschurft,) of aan den 

 bovenrand van den hals en de zijvlakten daarvan om zich 

 dan verder naar achteren uit te breiden. 



Bij schapen en geiten zien we de schurft vaak aan den 

 kop beginnen (kopschurft;) dat is een hardnekkige vorm, die 

 hier in Indië al menig geitje het leven heeft gekost. 



Ook bij het varken is het in den regel de kop, waar de 

 ziekte begint. 



Voor hen, die konijnen en kippen houden, zij nog gewezen 

 op de schurft, die bij deze dieren voorkomt. Bij het konijn 

 zitten de mijten in de ooren, zoodat daarin dikke geelbruine 



Tov?marinin, 1015. 3 



