— 36 — 



vallen een andere soort, wellicht Ficus religiosa^) waarvan 

 het dichte loof een reusachtig koepeldak vormt boven den 

 hier iets, doch niet veel minder wirwarrigen bodem, die 

 gebezigd wordt als begraafplaats voor de omliggende kam- 

 pongs. De buitenste zoomen van die stille oorden des vredes 

 — waav de Inlander buiten noodzaak niet graag komt, om- 

 dat hij, naar het schijnt, altijd nog een appeltje te schillen 

 heeft met een reeds langen tijd geleden tot „hantoe" bevor- 

 derden betovergrootvader— worden gewoonlijk ingenomen 

 door k a m b o d j aboomen {Phimiera acutifolia poie.), waarmede 

 waarschijnlijk oorspronkelijk ook de binnenin gelegen graven 

 beplant waren, doch die daar het tegen de machtige wari- 

 ngins niet hebben kunnen uithouden in den strijd om ruimte 

 en licht. Dergelijke meestal in heuvelachtig land gelegen 

 eenzame oorden en de in isolement en dichte onderbegroeiing 

 daarmede overeenkomende, ook meest uit laag geboomte en 

 struikgewas (hier gewoonlijk kin gk it, Triphasia trifoliata D.C.) 

 bestaande bosschen (primaire en secundaire) langs de kust 

 — doch niet de periodiek onderloopende, zoogenaamde vloed- 

 bosschen — zijn het geliefkoosd verblijf van het boschhoen 

 (ajam alas, Javaansch ; ajam leuweung, ook wel ma- 

 noek leuweung, Soedaneesch; ajam o e tan, Batavi- 

 aasch Maleisch), waarvan men zcölogisch twee soorten van 

 elkander moet onderscheiden, nl. de tjangègèr [Gallus va- 

 riits Shaw.) en de kasintoe of bekikoek (Gallus f errugü 

 neus Lath ) Deze beide soorten hebben, behalve den typisch 

 hoenderachtigen bouw, in hun uiterlijk zeer weinig met el- 

 kander gemeen, althans voor zoover de hanen betreft. De 

 hennen kenmeiken zich ook door onderlinge verschillen, doch 

 deze zijn niet zoo sprekend, dat ze bijv. reeds op een afstand 

 te onderkennen zijn, waarschijnlijk omdat bij beide soorten 

 de meest in het oog vallende deelen van het lichaam, de 

 bovenkant en de vleugels, van de verte bij beide een tamelijk 

 donkere, neutrale tint vertoonen. De hanen echter onder- 

 scheidt- het geoefend oog van den jager reeds op groeten 

 afstand van elkander. 



De mannelijke tjangègèr lijkt nl. op het eerste gezicht 

 zwart met een metaalachtigen glans; bij nadere beschouwing 



