— 37 — 



ziet men, dat het gepolijste gevederte een zeer donkere nuance 

 van groen tot tint heefc. De k a s i n t o e daarentegen maakt 

 bij eerste beschouwing byna denzelfden indruk als een zooge- 

 naamd goudlakensche huishaan. Bij hem contrasteert nl. een 

 oranjegele kraag aardig met een roodbruin glanzenden rug. 

 Ook maakt hij den indruk, lager op den grond te staan dan 

 de andere soort, ofschoon de pooten bij nameten niet veel in 

 lengte zullen verschillen. Er zijn natuurlijk nog vele andere 

 onderscheidingen, zoo o. a. dat de Gallus varius een afgeron- 

 den, afwisselend violet-en-blauwen kam heeft en één rood-en- 

 geleu lel, terwijl Gallus ftrugineus in dit opzicht meer over- 

 eenkomst vertoont met den taramen haan door het bezit 

 van een ingesneden kam en twee lellen, die alle rood van 

 kleur zijn. Beide soorten verschillen onderling niet veel in 

 grootte; ze zijn iets kleiner dan de meeste kampongajams; 

 de hanen wegen in volwassen staat ongever 0.8 kilogram. 

 Verdere détails zullen wij niet geven; dergelijke dorre op- 

 sommingen, waarvan een Duitsch professor in verrukking zou 

 geraken — als ten minste de schilderingen van dat type in 

 de „Fliegende Bliltter" juist zijn — zouden hier misplaatst zijn 

 en — wij herhalen hier, hetgeen ons reeds vroeger uit de 

 pen is gekomen — men heeft er bovendien zoo weinig aan, 

 daar zij, hoe uitvoerig ook, toch altijd maar zeer onvolledig 

 aan het voorstellingsvermogen tegemoet komen. 



Houdt het wilde hoen zich gedurende het grootste gedeelte 

 van den dag schuil in het voor den mensch ondoordringbare 

 bosch, dat hierboven met een enkel woord beschreven is, waarin 

 het ook (les nachts zijn roest houdt op den een of anderen 

 laaghangenden tak, heel vroeg in den morgen en tegen het 

 vallen van den avond verlaat het die dichte dekking om te 

 gaan laveien en tevens zich wat te vermaken op de in de 

 onmiddellijke nabijheid gelegen, meer open gedeelten van het 

 terrein. Zelfs waagt het zich dan wel op de primitieve 

 cultuurvelden, die worden aangeduid met den naam tipar 

 of ladang en niets anders zijn dan schoongekapte en daarna 

 met patjoel ol ploeg wat omgekrabde stukken van het bosch, 

 waarop padi wordt uitgezaaid, die een enkele maal wel eens 

 een oogstbaar beschot oplevert. In zeer afgelegen streken. 



