— 38 — 



waar de bevolking er geen voordeel in ziet, den ajam oetan 

 te vangen, gebeurt het wel, dat koppels van deze vogels, nl. 

 van den tjangègèr, rustig achter den ploegenden landman 

 aanstappeo, om uit de gemaakte voren op te pikken wat van 

 hun gading is, gewoonlijk wormen of in den grond levende 

 insectenlarven, die door het kouter zijn blootgelegd. Maar 

 de altijd voorzichtige en schuwe dieren kennen hun „Pappen- 

 heimers" ter dege en maken zich stilletjes uit de voeten bij 

 de nadering van eiken vreemdeling. Deze merkt in den regel 

 niets meer van hen, dan het min of meer verwijderd ge- 

 kraai, dat de hanen gedurende deze periode van den dag 

 ('s morgens en in den laten namiddag) doen hooren en dat 

 van beide soorten verschillend is. Het is moeielijk te be- 

 schrijven, doch eenig idee er van krijgt men, als men weet, 

 dat de Inlandsche namen tjangègèr en bekikoek (of kasintoe) 

 klanknabootsingen zijn, zeer onvolledige wel is waar, zooals 

 bijna altijd bij dergelijke pogingen van den mensch om niet- 

 menschelijke geluiden weer te geven. Op dat geluid afgaande 

 en zich zorgvuldig gedekt houdende achter het struikgewas, 

 dat de open gedeelten van het veld onderbreekt — als dat 

 ontbreekt, waagt het boschhoen zich niet op de vlakte — 

 gelukt het den jager soms, den kraaier binnen schootsaf- 

 stand te naderen, doch hij moet dan vlug met zijn geweer 

 gereed zijn, want niet zoodra heeft de haan hem bemerkt — 

 en aan zijn scherp spiedenden blik ontgaat niets — of hij maakt 

 beenen, gevolgd door zijn diverse echgenooten. En loopen 

 kunnen ze ! Schrijver dezes heeft wel eens een wedloop beproefd, 

 als het terrein er zich toe leende, indien n. 1. in de richting, 

 waarin de vluchtelingen zich bewogen, de meest nabijzijnde 

 dekking nog veraf genoeg leek om den voorsprong in te halen. 

 Maar 't was altijd onbegonnen werk, want op zoo'n razend 

 tempo waren /.elfs de beenen en longen van een jager niet 

 berekend. Op de wieken gaan de boschhoenders, gelijk de 

 meeste hoenderachligen, zeer ongaarne; ze doen het .slechts 

 als uiterste noodmaatregel, als de vijand zich plotseling op 

 korten afstand vertoont. Ver vliegen doen ze zelfs in dat 

 geval niet; is de dekking niet na de wederdaling bereikt, dan 

 wordt de verdere afstand te voet afgelegd. Zijn zij eenmaal 



