- 4:0 — 



geheele stel er bij. Dit voorkomt onderling gekijf over de 

 „blandja". En andere aanleiding voor disiiarmonie onder de 

 verschillende echtgenooten van één pater familias bestaat er 

 waarschijnliik niet in de wereld der boschhoenders; derhalve 

 verdragen de vrouwtjes elkander bast. Deze roerende eens- 

 gezindheid onder de zijnen heeft de boschhaan voor op den 

 in dit opzicht misdeelden „heer der schepping", die er nimmer 

 in slaagt, vrede te houden onder zijne vrouwelijke geliefden, 

 als hij zich nl. de weelde veroorlooft zich, van dat artikel in 

 het meervoud te voorzien, hetgeen in Oostersche maatschap- 

 pijen theoretisch geoorloofd is en practisch voorkomt, echter 

 in een op Westersche leest geschoeide samenleving alleen 

 bet laatste en dan nog slechts in betrekkelijke uitzonderings- 

 gevallen. 



De polygame inrichting van zijn gezin schijnt mede te bren- 

 gen, dat de boschhaan zich weinig gelegen laat liggen aan 

 de opvoeding van zijne kinderen — hij zou dan wel dagwerk 

 hebben, — zoodat de met kuikens gezegende hennen haar eigen 

 weg gaan. Wellicht houdt hiermede verband, dat gedurende 

 een zekere periode van het jaar — in de residentie Batavia 

 omstreeks Mei — de hanen veelal alleen worden aangetroffen. 

 Het is nl. aannemelijk, dat zijn verschilliende echtgenooten 

 het dan alle te druk hebben met haar kroost om, als anders, 

 vol bewondering te luisteren naar het gekraai van haar pas- 

 ja, dat echter niet minder lustig klinkt. Of al die muziek 

 dan verspild is? Wie weet, misschien beoogt de snoodaard 

 wel daarmede een paar jonkvrouwelijke hennetjes, nog vrij 

 op de huwelijksmarkt, te bewegen om zich bij den harem 

 aan te sluiten. Een haan blijft een haan, d. w. z. verliefd en 

 galant van natuur; anders zou het Fransche volk hem niet 

 tot nationaal s^'mbool hebben gekozen. 



Mannelijke exemplaren van beide wilde hoendersoorten, 

 doch vooral van Gallus viriiis, worden door Inlanders en Eu- 

 ropeanen vaak als siervogels in gevangenschap gehouden. 

 Daar men ze dan gewoonlijk in vrij nauwe kooien opsluit, 

 moeten de arme dieren het gemis der vrijheid dubbel voelen. 

 Men ziet ze dan ook bij afwisseling of onrustig de hun toe- 

 gemeten kleine ruimte aftrappen, steeds beproevend, of hier 



