- 41 - 



of daiir een gat te vinden is ora te ontsnappen, of uitgeput 

 en in doffe wanhoop met neei-hangende vlerken roesten op 

 hun d warsstokje. Voor den mensch, die gevoel heeft voor 

 de verheven, vrije Natuur en de wijze, waarop zij zich open- 

 baart in hare levende schepselen, is zoo'n gekooide boschhaan 

 een diep treurig gezicht, Ddn fieren zoon der uitgestrekte wil- 

 dernissen, die voorheen eiken morgen en alken avond zijn vroo- 

 lijk, uitdagend gekraaiover de wijde vlakte liet klinken, in arrest 

 te zien binnen een ruimte van een paar vierkante voeten 

 oppervlakte, en waar te nemen, hoe zijn levendig oog met 

 weemoed uitstaart naar de ver verwijderde, blauwe luchten 

 het weinige geboomte, dat binnen zijn gezichtekring gelegen 

 is, maakt denzelfden tragischen indruk als het verhaal van 

 den Man met het IJzeren Masker, den ongelukkige, dien men 

 levenslang gekerkerd hield, omdat hij — volgens de traditie — 

 de enorme misdaad had begaan van te worden geboren als 

 als rechtmatige erfgenaam van een troon. 



Na eenigen tijd schijnt echter over den wildzang — wij koe- 

 ren terug tot onzen van zijn vrijheid beroofden boschhaan — 

 een zekere berusting in zijn lot te komen. Tenminste, als 

 hij eenigszins gewend is geraakt aan zijn Bastille, doet hij, 

 evenals vroeger in den gulden tijd, toen nog geen tralies hem 

 beperkten in zijn beweging, 's morgens — zeldzamer 's avonds — 

 zijn gekraai weer hooren. En zelfs komt hij er toe — een 

 haan blijft een haan, zie boven — zich te mésallieeren met 

 gewone lamme hennen. Althans van den tjangègèr is ons dit 

 persoonlijk bekend; of de in het algemeen een wilder aard 

 bezittende kasintoe het ook doet, is ons niet uit persoonlijke 

 waarneming gebleken. De progenituur van zoo'n concubinaat 

 tusschen den gekerkerden vrijgeborene en het in mensche- 

 lijke j-lavernij geteelde en opgegroeide hoen, heeft gewoon- 

 lijk, hoewel in getemperden graad, den wilden aard van den 

 vader geërfd. De hanen onder deze bastaarden zijn bij In- 

 landers in hoog aanzien en worden daarom vaak door de aan- 

 zienlijken onder hen als luxedieren gehouden en vertroeteld. 



De Gallus ferriiginens onderscheidt zich, wat zijn levens- 

 gewoonten aangaat, van den Gallus varius door zijn grootere 

 voorliefde voor een ongerepte Natuur. Hij vermijdt stelsel- 



