OVER DE PHYSIOLOGIE VAN HET ZUIGEN VAN 



DE GROENE SGHILDLUIS (LECANIUM 



VIRIDE) BIJ COFFEA 



DOOE 



P. E. Keuchenius. 



Zoals bekend, is Lecaniiim viriele^ de groene schildluis, een 

 van de schadelikste vijanden onzer koffiekaltuur. Bij een 

 hevige aantasting door deze schildluis krijgt de plant een 

 kwijnend aanzien. Zo'n koffieplant ondergaat een stagnatie 

 in de groei: de bladeren bereiken dikwils niet hun normale 

 wasdom, de internodiën (stengelleden) blijven klein. Dik- 

 wils treden misvormingen op bij de bladeren in de vorm van 

 verkrullingen van de bladschijf, die ook zijn effen oppervlak 

 verliest. Zwaar met groene luis bedekte planten bloeien niet 

 zo rijkelik, waarbij dan nog komt, dat de vrucht zich na de 

 bloei niet „zet". Zijn de jonge vruchtjes sterk met luis bezet, 

 dan kunnen ook zij nog mislukken en ontijdig afvallen. Ook 

 de bladeren vallen dikwils ontijdig af, zodat de plant een kaal 

 aanzien biedt. Is de plaag buitengewoon hevig, dan gebeurt 

 het wel eens, dat zelfs de takken afsterven ; meestal echter 

 herkrijgt de koffieplant in de regentijd weer zijn normaal 

 aanzien, hetgeen echter niet wegneemt, dat de vruchtpro- 

 duktie gering gebleven is. 



Hoe zijn nu deze verschijnselen, als gevolg van de aantas- 

 ting door Lecanium vi?'ide, te verklaren ? 



De meestö ondei zoekers zoeken de oorzaak daarvan in het 

 onttrekken van sappen aan de plant. Ik kom hierop nog 

 nader terug. 



De talrijke misvormingen van plantendelen, die bekend zijn 

 als gevolg van de aantasting door insekten, geven ons reeds 

 een vingerwijzing, dat de oorzaak van dergelike ziektever- 



