— 65 — 



geen grote kracht te worden aangewend, daar 't reeds vol- 

 doende is, de celwand zelf te beschadigen en daarin een gaatje 

 te prikken, terwijl geen turgordruk behoeft te worden over- 

 wonnen. 



BüSGEN heeft het eerst bij Aphiclen aangetoond, dat de 

 zuigsnuit bij het binnendringen in het plan ten weefsel een 

 sekreet afzondert, afkomstig van de 'speekselklieren welk 

 sekreet spoedig zou stollen en verharden, waardoor een for- 

 mele schede om de zuigsnuit gevormd wordt. 



Deze waarnemingen bij Aphiclen zijn door Zweigelt in 

 zoverre bevestigd, dat ook hij die z. g. speekselschede aange- 

 troffen heeft, terwijl Petki en Morstatt een dergelike speek- 

 selschede eveneens bij Cocciden, en wel resp. bij Davhjlojnus en 

 Diaspis hebben gevonden. Door nauwkeurige waarnemingen 

 heeft Zweigelt bovendien voor ApHden bewezen, dat bij het 

 voortdringeu in het plantenweefsel voortdurend speeksel uit de 

 zuigsnuit afvloeit, en dit speeksel dus de spits van de zuigsnuit 

 als het ware steeds vooruitloopt. 



Uit het feit, dat het afgescheiden speeksel tot een echte 

 schede om de zuigsnuit verhard, trokken Büsgen en Petri 

 de gevolgtrekking, dat die schede uitsluitend de bete- 

 kenis heeft om bij het verder voortdringen de zuigsnuit 

 stevigheid te verlenen, deze te ondersteunen, dus dat het 

 speeksel alleen een mechaniese rol vervullen zou. Morstatt 

 wees er echter later op, dat bij Diaspis fallox zo'n speek- 

 selschede niet altijd aangetroffen wordt en daaruit volgt van 

 zelf, dat het speeksel in sommige gevallen gemist kan worden. 



Over de werking en betekenis van het speeksel zijn 

 verder nog waarnemingen gedaan door tal van onderzoekers 

 {BuRMEiSTER, Geise, Wedde, Leons, Busse, Gruner, Plateau), 

 welke ik hier echter niet alle behandelen kan; alleen wil 

 ik vermelden, dat Plateau en Gruner respectievelik bij 

 Nepa en bij Aplirophora bewezen hebben, dat het speeksel een 

 diastaties enzym bevat, dat dus in staat is om zetmeel in 

 suiker om te zetten. 



Het in de wond uitvloeiende speeksel van bladluizen blijft 

 volgens Zweigelt enige tijd taai-vloeibaar en voor vloeistoffen 

 permeabel en eerst naderhand begint het allengs te ver- 



Teysmannia, J915. 5 



