— 67 — 



toplasme der cellen in zijn natuurlike gesteldheid te kunnen 

 waarnemen, dan wanneer men het materiaal eerst fixeert en 

 daarna de overige gebruikelike bewerking doet ondergaan. 



Lecanmm viride doorboort meestal bij het binnendringen in 

 het plantenweefsel de cuticula van de epidermis midden in 

 een epidermiscel. We zagen reeds, dat hiervoor niet zoveel 

 kracht behoeft te worden aangewend. Slechts éénmaal zag 

 ik de zuigsnuit tussen twee opperhuidscellen binnendringen. 



Daar ik slechts de aangetaste hoofdnerf van koffiebladeren 

 bestudeerd heb, waarop geen stomata voorkomen, weet ik 

 niet te vermelden, of de groene luizen ook de huidmondjes als 

 porte d'entreé voor hun snuit gebruiken. Ik zou echter ver- 

 moeden, dat hiervoor geen bezwaar bestaat, indien de zuig- 

 snuit ingestoken wordt als juist de stomata geopend zijn. Zijn 

 deze echter gesloten, dan zou de te overwinnen turgordruk 

 te groot zijn. 



Als de snuit nog pas in het parenchymatiese weefsel is 

 ingestoken, kon ik konstateren, dat dikwils een weinig plas- 

 molyse intreedt, zowel in de doorboorde cellen als 1 a 3 cella- 

 gen datirvan verwijderd. Naderhand echter herstelt zich deze 

 plasmolyse volkomen, ook zelfs in de door de zuig- 

 snuit doorboorde cellen, hetgeen ik bij Coffea robusta 

 gemakkelik kon waarnemen aan de chlorophylkorrels, die 

 juist in het parenchymatiese weefsel van de bladhoofdnerf 

 zo rijkelik voorhanden zijn. Deze chlorophylkorrels waren in 

 cellen met oude verlaten steekgangen zelfs volkomen normaal 

 en ook in de protoplast dier cellen was niets abnormaals te 

 ontdekken. De door de snuit doorboorde cellen sterven dus 

 niet af en blijven volkomen gezond. Wat dit betreft, stem- 

 men mijn waarnemingen geheel overeen met die van Mokstatt 

 bij door Diaspis fallax aangetaste perebomen. Zweigelt ech- 

 ter zag, dat de door Aphiden met hun snuit doorboorde cellen 

 altijd afstierven en ook Petri nam hetzelfde waar bij de wijn- 

 stok, die door Phylloxera was aangetast. We zien hieruit, dat 

 het speeksel van verschillende Rhynchoten (wantsen, luizen 

 e.d.) verschillend kan wezen en dat men in geen geval de 

 bij één schildluis gevonden resultaten generaliseeren raag. 



In mijn couna's zag ik ook nog, dat wanneer de snuit eerst 



