— 68 — 



kort te voren in het plantenweefsel binnengedrongen is, het 

 speeksel niet dadelik stolt en in de vorm van onregelmatige 

 klompen zich om de &nuit heen bevind. Eerst langzamer- 

 hand zag ik het speeksel zich in een regelmatige laag om de 

 zuigsnuit heenluitspreiden en verharden, waardoor dan de eigen- 

 like speekselschede gevormd wordt, welke ook bij terugtrekken 

 van de snuit in de plant blijft bestaan. Hieruit volgt van zelf,, 

 dat er in den aanvang geen sprake vn is, dat het speeksel een 

 mechaniese, d. w. z. hier een steunende rol speelt; deze funk- 

 tie kan het eerst later krijgen en in dit opzicht sluiten mijn 

 bevindingen zich volkomen aan bij die van Zweiqelt bij 

 Aphide^i. 



Hoe het te verklaren is, dat het speeksel zich later in een 

 regelmatig laagje om de zuigsnuit heen uitspreidt? Ik geloof, 

 dat dit een zuiver physies verschijnsel is. Daar het speeksel 

 taai-vloeibaar is, zal het eerst in de vorm van onregelmatige 

 klompen tegen de zuigsnuit vastkleven, welke klompen zich 

 langzamerhand tengevolge van de adhaesie regelmatig over 

 de zuigsnuit zullen uitspreiden. 



Van een bepaalde vermenging van speekselvocht met celin- 

 houd zoals ZwEiGELT bij Apinden meent te hebben gekonsta- 

 teerd is dus geen sprake. Steeds laat het speeksel zich door 

 zijn sterker lichtbrekingsvermogen duidelik, ook als het nog 

 in de vorm van klompjes aanwezig is, ouder de mikroskoop 

 van de celinhoud onderscheiden en ik kan niet geloven, dat 

 bij Aplüden een innige vermenging van speeksel met celinhoud 

 wel plaats heeft, zoals Zweigelt beweert. In dit geval zou 

 er immers geen speekselschede gevormd kunnen worden. 

 Juist het feit, dat beide vloeistoffen zich niet vermengen, 

 maakt het ontstaan van een speekselschede mogelik. 



Het verloop van de snuit van Lecowra?» z'mcZe in het weefsel 

 van de plant is zeer grillig, d. w. z. de snuit loopt in allerlei 

 gebogen banen naar binnen, hetgeen natuurlik alleen aan 

 de hand van raikrotomiese seriën na te gaan is. Aan zul- 

 ke serif n is het bovendien dikwils mogelik, waar te nemen, 

 dat de verlaten speekselscheden (welke in dit geval feitelik 

 holle buizen zijn) van een enkele buis aan de epidermis uit- 

 gaan en zich naar binnen toe hoe langer hoe meer vertakken, 



