— 70 — 



vervullen. Hun functie is, de in het phloëera aanwezige 

 eiwitten en koolhydraten als ook de anorganiese stoffen en 

 het water, welke in het hout aanwezig zijn, in radiaire rich- 

 ting te vervoeren. Bij het uitbuiten der mergstralen in het 

 phloëem staan dus aan de groene luis alle stoffen ten dienste, 

 welke hij voor zijn levensonderhoud nodig heeft. 



Bij het zuigen aan het eind der mergstralen ontstaat daar 

 ter plaatse natuurlik een drukvermindering, welke zich voort- 

 zet in de naburige cellen en waardoor men een stroming van 

 stoffen krijgt naar de zuigsnuit toe. Dat hierbij nog osmotiese 

 verschijnselen, welke hun oorzaak vinden in bepaalde stoffen 

 van het speeksel, een rol zouden spelen, lijkt mij niet 

 waarschijnlik. De stroming van stoffen naar de spits van de 

 zuigsnuit is eenvoudig te verklaren door een drukverminde- 

 ring als gevolg van het zuigen. 



Ik geloof niet, dat er van het speeksel van Lecmiium viri.de 

 een bepaalde gifwerking uitgaat, want anders zouden eveneens 

 de door de zuigsnuit doorboorde parenchymcellen van de bast 

 moeten afsterven en zulks is allerminst het geval, zoals we 

 zoeven gezien hebben. Het afsterven en verbruinen van de 

 aangetaste [mergstralen en van decellen in de omtrekdaarvan, 

 is een gevolg van het krachtige zuigen, waardoor de proto- 

 plasten dier cellen gedood worden, terwijl de celwanden na- 

 derhand door vorming van looizuren verbruinen. 



Ik ben dan ook overtuigd, dat Lecanium vmde eerst begint 

 te zuigen, zodra hij zijn doelpunt bereikt heeft, m. a. w. zodra 

 de snuit een raergstraal in het phloëem gevonden heeft en 

 niet reeds in het bastparenchym. 



Omtrent het verloop van de zuigsnuit in het plantenweefsel 

 moet ik nog het volgende opmerken. Meestal tracht de snuit 

 de cellen eenvoudig te doorboren, waarvoor ook weinig kracht 

 behoeft te worden aangewend en de snuit verloopt dan in tra 

 cellulair. Minder dikwils kiest de zuigsnuit ook inter- 

 cellulair, dus door de middenlamel van twee aangrenzen- 

 de cellen zijn weg. In dit geval geloof ik ook evenals Zweigelt, 

 dat door de osmotiese werkzaamheid van het speeksel de turgor- 

 druk dezer cellen verlaagd wordt, want ik zag immers plas- 

 molyse optreden, terwijl waarschijnlik een oplossende werking 



