GAOUTCHOUC-HARSEN 



DOOR 



Dr. A. J. Ultée. 



Na oen periode van grooten bloei raakte in de tweede helfb 

 van de vorige eeuw de chemie der plantenstoffen eenigszins 

 op den achtergrond. Door heb gelukken der synthese van 

 enkele organische verbindingen werd een zooveel— belovend 

 arbeidsveld geopend, dat haast iedere chemicus zijn krachten 

 aan dit zoo vruchtbaar onderdeel der scheikunde ging wijden. 



Doch in de laatste decennia is eene kentering ingetreden 

 en heeft de „phytochemie" wederom de belangstelling van 

 vele onderzoekers, waaronder de grootste scheikundigen, tot 

 zich getrokken. Over natuurproducten zijn de laatste jaren 

 een groot aantal verhandelingen verschenen, waardoor nieuwe 

 gebieden zijn geopend en onze kennis van vele stoffen 

 uit het planten- en dierenrijk aanzienlijk werd verruimd. 

 Noemen we slechts de studies van Emil Fischer over puri- 

 nen, eiwit en looistoffen, van Wallach en Semmler over 

 aetherische oliën, van tal van bekende chemici over de alka- 

 loïden, van Harries over caoutchouc en van Willstütter over 

 het bladgroen en de blauwe of violette plantenkleurstoffen. 



Meermalen waren deze onderzoekingen niet alleen van zuiver 

 wetenschappelijk belang, doch konden resultaten direct door 

 de industrie worden geëxploiteerd. 



Bij den grooten opbloei van de rubbercultuur,-handel en 

 -industrie is het begrijpelijk, dat ook het marktproduct sterk 

 de aandacht van de chemici trok en dat men zich niet te- 

 vreden stelde met de bestudeering van het hoofdbestanddeel: 

 de koolwaterstof caoutchouc, doch ook aan de nevenbestand- 

 deelen aandacht schonk, vooral toen bleek, dat deze „veront- 

 treinigingen" van groot belang voor de hoedanigheid van 

 het gevulkaniseerde product waren. 



