— 8 o — 



vroeger onder den naam ;j/i?/^os/m«e?i samenvatte en waarvan 

 men verscheidene vertegenwoordigers in het plantenrijk, vooral 

 in zaden, had aangetroffen. Ze vertoonden groote overeenkomst 

 met de klasse der cholesterlnen, die uit dierlijke producten en 

 afscheidingen, wolvet, galsteenen, faeces waren afgezonderd. 



Het is later weer gebleken, dat deze indeeling, die op het 

 gescheiden voorkomen in planten- of dierenrijk gebaseerd was, 

 niet gehandhaafd kon worden. Men doet dus goed door in 

 den vervolge slechts van sterinen te spreken. 



Tot de zeer verspreid voorkomende steiinen moeten vooral 

 de amyrinen gerekend worden, die van vele caoutchoucharsen 

 het hoofdbestanddeel uitmaken, meestal in den vorm van 

 azijnzure verbindingen. Ze zijn reeds vele jaren geleden uit 

 Elimi-hars, het product van Kenari-soorteu, geïsoleerd en 

 later ook in andere harsen aangetroffen. 



Van Romburgh vond amyrinen in de getah-pertja, Hesse 

 in coca-bladeren, Co hen in balata en bresk. Ook van deze 

 stoffen kan dus getuigd worden, dat ze in botanisch geheel 

 verschillende plantensoorten worden aangetroffen. 



Daartegenover staat, dat het oaderzoek van een groot aan- 

 tal caoutchouc-harsen mij heeft geleerd, dat hierin bijna 

 altijd lupeol of amyrinen zijn aan te toDnen, zoodat men ou- 

 dere onderzoekingen, welke andere resultaten ople verden, kan 

 wantrouwen. Dit is mij onlangs nog duidelijk geworden toen 

 een door Greshoff en Sack uit de Gondang-was geïso- 

 leerde verbinding, door hen met den naam f ie oc er y lal co- 

 hol gedoopt, met een der amyrinen identiek bleek. 



Toen ik voor eenige jaren met het harsanderzoek van 

 de handels-caoutchouc-soorten van onze koloniën, d.z. dus: 

 Hevea, Manihot, Ficus en Castilloa begon, trokken de meest 

 harsrijke soorten mij in de eerste plaats aan. Het is daarbij 

 toch mogelijk, een groote hoeveelheid uitgangsmateriaal te 

 verkrijgen, hetgeen wel wenschelijk is, daar het van elkander 

 scheiden van de verschillende sterinen slechts door zeer 

 talrijke omkristallisaties doenlijk is, hetgeen natuurlijk met 

 verlies gepaard gaat. Om die reden kwamen dus Castilloa 

 en Ficus het eerst in aanmerking, vervolgens Manihot en 

 ten laatste Hevea. 



