— 117 — 



is uitgeput. Dit is volstrekt niet het geval, want er zijn nog 

 vertegenwoordigers van andere sprinkhaangeslachten, die door 

 hun veelvuldig optreden groote schade veroorzaken. Zoo komt 

 in Noord-Afrika nog GalopUnus italicus en Stauronotus maroc- 

 canus voor, en Melanotus spretus, (de „Rocky Mountains Locust") 

 ia Noord-Atnerika; deze soorten doen beslist niet onder voor 

 de reeds genoemde Acridiumsoorten. 



De meest opvallende eigenschap dezer sprinkhanen is hunne 

 neiging om te trekken. Dit verschijnsel heeft van oudsher 

 de aandacht der natuurwaarnemers en speciaal die der in- 

 sectenbiologen in bijzondere mate getrokken, zonder dat het 

 echter gelukt is, hiervoor een bevredigende verklaring te 

 vinden. Deze neiging is niet bij alle soorten even sterk ont- 

 wikkeld. Van Acridium (Pachijtylus) cinerascens, die in Mid- 

 den-Europa niet zelden talrijk optreedt, evenals van Acridium 

 aegypticum (Egypte) wordt gezegd, dat zij in het geheel geen 

 neiging vertoonen om te trekken. Het tegenovergestelde 

 geldt voor Acridium [Pachytylus) migratorium, die onder om- 

 standigheden duizenden van kilometers aflegt. Weer andere 

 soorten, zooals onze Acridium melanocorne^ vertoonen deze 

 neiging volstrekt niet altijd, althans hier te lande niet zeer 

 geprononceerd. 



Wat de dieren noodzaakt om zich tot compacte zwermen 

 aaneen te sluiten en zich in dezen toestand over groote afstan- 

 den te verplaatsen, is raadselachtig. Het is niet altijd gebrek 

 aan voedsel ; daarentegen staat vast, dat altijd een groot aantal 

 individuen van ongeveer denzelfden leeftijd bij elkaar moeten 

 zijn. Zij behoeven daarbij niet volwassen te zijn, want reeds 

 de larven, in Zuid-Afrika keuschetsender wijze „voetgangers" 

 genoemd, gaan soms in groote scharen er op uit, resp. trach- 

 ten, de uitzwermende gevleuge de individuen achterna te 

 volgen. 



Een groote sprinkhanenzwerm moet een indrukwekkend 

 schouwspel wezen. Wanneer men in de steppe van Duitsch- 

 Oost-Afrika sprinkhanen uit de verte op ziet stijgen, dan 

 krijgt men den indruk, dat het rookwolkjes van een gras- 

 brand zijn. Spoedig echter concentreert zicb deze „rook" tot 

 een grijze wolk, die hooger en hooger rijst en eindelijk met 



