— 120 — 



Het is hier de plaats om in groote trekken de ontwikke 

 lingsgeschiedenis dezer sprinkhanen te bespreken en op de 

 vele eigenaardigheden te wijzen, die de ontwikkeling dezer 

 insecten biedt. Wij kunnen summarisch wezen, daar de ont- 

 wikkeling der verschillende soorten zeer veel onderlinge over- 

 eenkomst heeft. Voor de bestrijding, waarover wij in een 

 volgend hoofdstuk zullen uitwijden, is echter een grondige 

 kennis der biologie van de soort een eerste vereischte. 



Wij gaan uit van het gevleugelde individu, dat zijn laatste 

 vervelling pas achter den rug heeft; gedurende dit ontwik- 

 kelingsstadium — het laatste— is de vraatzucht der dieren het 

 sterkst ontwikkeld. Vele soorten hebben ontegenzeggelijk een 

 voorliefde voor bepaalde gewassen. Enkele verkiezen die 

 kiezelzuurhoudende gramiueeën, waartoe wilde grassen, maar 

 helaas ook velerlei cultuurplanten zooals rijst, gierst, mais, 

 graansoorten, enz. behooren. Voor onze Acr. melanoccrne op 

 Java geldt dat echter niet. Wel heeft zij een voorliefde voor 

 mais; de rijstplanten daarentegen lust zij niet. Alhoewel be- 

 richt wordt, dat zij ook de padi aantast, kon ik mij daarvan tot 

 heden niet met zekerheid overtuigen. De sterk kiezelzuurhou- 

 dende grassen eindelijk versmaadt zij geheel, anders zou 

 zij zich als aiang-alang-verdelger allicht nog verdienstelijk 

 kunnen maken. Een ander zeer gewild voedsel vooi de 

 sprinkhanen in het algemeen vormen de palmen. Deze hebben 

 het altijd geducht te verduren, zoodra ergens in de tropen op- 

 treden sprinkhanenplagen. Voorts worden de meeste cultuur- 

 gewassen aangetast. Is er rijkelijk voedsel aanwezig en het 

 aantal sprinkhanen niet zoo schrikbarend groot, dan kan men 

 waarnemen, dat sommige soorten eerst de voorkeur geven 

 aan een bepaald gewas. Is dit opgegeten, dan komt een an- 

 der gewas aan de beurt, dat tot nog toe vrijwel gespaard 

 was gebleven. B:;trefD het echter sprinkhanenzwermen, die 

 zich ergens neerlaten, dan wjrdt een dergelijk verschil niet 

 meer gemaakt en van de vegetatie blijft dan vrijwel geen 

 groen sprietje over. 



Behalve vraatzucht en de neiging om te gaan trekken is er 

 nog een derde impuls, die de volwassen sprinkhanen bezielt. 

 Deze betreft de voortplanting. Parthenogenetische voortplan- 



