— 147 — 



springt dat goedje verder en het moet hoegst onaangenaam 

 zijn, zulk een uitgehongerde bende op bezoek te krijgen. 



In 1910, toen de Seine bij Parijs overstroomde, heeft men 

 ook een vlooienplaag opgemerkt; waarschijnlijk waren dit 

 rattenvlooien, verdreven uit de ondergeloopen nesten. 



Zulke gevallen kunnen in peststreken zeer goed tot de 

 verspreiding der ziekte meewerken. 



Bij de bestrijding van pest keert men zich voornamelijk 

 tegen de ratten en vlooien en tracht het contact tusschen 

 deze dieren en den mensch zooveel mogelijk te verhinderen. 



Uicroeiing der broedplaatsen, zoowel van de ratten als van 

 de vlooien, is een eerste vereischte. Rattenverdelging zonder 

 vlooienverdelging zal echter niet veel baten en er is hieraan 

 zelf een nadeel verbonden. De van hun eigenlijke gastheeren 

 beroofde vlooien storten zich nu te eerder op den mensch. 

 Zulks moet het geval zijn bij een algemeene jacht op ratten, 

 waarbij men de vlooien ongemoeid laat, en het schijnt, dat 

 dit ook het geval is bij het uitzwavelen van huizen. Hierbij 

 worden wel de ratten gedood, voor zoover ze tenminste niet 

 gevlucht zijn door de toebereidselen, maar niet de vlooien^ 

 althans niet alle vlooien. 



Nog ander ongedierte is in staat om ziekte over te brengen. 

 Zoo werd in 1897 ontdekt, dat men febris recurrens, de 

 z. g. Rückfallfieber (een koorts, die met tusschenpoozen, 

 waarin men volkomen koortsvrij is, telkens weer terugkeert) 

 krijgt door den steek van de bedwants, een bekende gast, 

 een geschenk uit het Oosten, door de kruisvaarders naar Europa 

 gebracht. In Afrika is het een teek, Ornithodoros, die dezelfde 

 koorts verbreidt. De parasiet van deze ziekte, een Spirocheet, 

 kan ook op de eieren en larven van de teek overgaan. In 

 Indië zouden weer luizen de schuldigen zijn. 



Het wordt echter in twijfel getrokken, of in al deze ge- 

 vallen de parasiet wel geheel en al dezelfde is. Infectie 

 schijnt niet plaats te vinden door den steek zelf van het 

 insect, maar doordat besmette uitwerpselen van het onge- 

 dierte in het wondje worden gewreven. De ontwikkeling der 

 teeken heeft als volgt plaats: nadat het bevruchte wijfje 

 zich vol bloed heeft gezogen, valt het van den gastheer af^ 



