DE CULTUUR VAN PALMEN 



Onder de planten, die den bewoner van koudere streken bij 

 zijn komst in de tropen het naeest opvallen, mogen wij de 

 palmen wel in de eerste plaats noemen. De imposante, slanke 

 stammen van sommige soorten, de sierlijke bladeren in veder — 

 of waaiervorm, voldoen aan de meeste ^elementaire begrippen 

 van schoonheid. Er is geen land ter wereld, waar men over 

 zulk een verscheidenheid van palmen beschikt, als hier te 

 lande. 



In Bulletin XVII van 's Lands Plantentuin heb ik de 620 

 daar gekweekte soorten alphabetisch gerangschikt; waar- 

 schijnlijk zijn er daar onder, die bij nader onderzoek blijken 

 hetzelfde te zijn, maar toch blijkt er onze groote rijkdom aan 

 palmen uit. Een klein gedeelte daarvan zijn uit andere tropi- 

 sche landen hier ingevoerd, de meest echter stammen uit 

 den Indischen Archipel. 



Een profeet is in zijn vaderland niet geëerd, zegt een oud 

 spreekwoord. In vroeger jaren wilde men van palmen als sier- 

 planten weinig weten, ze gelijken te veel op klappers en 

 pinangs, die men hier overal ziet. Die toestand is gelukkig 

 veranderd, men plant ze thans in den tuin, in potten of tob- 

 ben en zelfs in kleine potjes om de gaanderijen te versieren. 



Er wordt dikwijls gevraagd, hoe men de palmen eigenlijk 

 moet vermeerderen en verder voortkweeken, daarom wil ik 

 in dit opstel er eenigszins uitvoerig over schrijven. Er is in 

 vroegere nummers van dit tijdschift wel eens iets van ge- 

 zegd, in de laatste jaren echter niet, en daar niet iedere lezer 

 in het bezit is van de geheele serie van Teysmannia, kan 

 het zijn nut hebben. 



De zaden van de verschillende soorten zijn nogal verschil- 

 lend in grootte, zoo noem ik b. v. als uitersten de kalapa^ 

 laoet (Loiioicea sechellarum Labill. synonym met L. callipyg& 



