— 158 — 



te ontgaan, die verbonden waren aan het verzaocielen van 

 gewoon gras, dat steeds op groote afstanden moest worden 

 gezocht, was ons van bijzondere methoden, voor den snit 

 als anderszins, slechts weinig bekend. 



Eerst langzamerhand — niet zonder de noodige tegenspoe- 

 den — werden de noodige inzichten verkregen aangaande de 

 vraag, bij welke teeltwijze — die tevens niet te veel gelde- 

 lijke offers zou eischen — , vermoedelijk de grootste bladop- 

 brengsten konden verwacht worden. 



Zoo kon bijv. weldra de conclusie worden gevormd, dat 

 de uitstoeling van planten, die „te-laat" gesneden werden, 

 ongeveer Nihil was, terwijl in dergelijke gevallen een te 

 lage snit den aanplant zoo goed als geheel verloren deed 

 gaan. Had bij oudere planten daarentegen deze bewerking 

 op een halven meter of hooger boven den grond plaats, 

 zoodat meer uitsluitend de bladeren met de allerjongste 

 stengeldeelen verwijderd werden, dan was de uitloop bij 

 krachtige planten steeds nog alleszins bevredigend. 



De daarmede verkregen resultaten waren van dien aard, 

 dat het niet ondoelmatig werd geoordeeld, met een nauw- 

 keurige proef uit te maken : 

 ten Ie, hoeveel malen, op bovengenoemde wijze te-werk 



gaande, het gewas kon gesneden worden; 

 ten 2e, hoeveel de gezamenlijke bladopbrengst zou zijn; en 

 ten 3e, welk oppervlak moest beplant worden, en op welke 

 tijdstippen, om voor een bepaald aantal runderen 

 steeds over voldoend groenvoeder te kunnen be- 

 schikken. 



In het onderstaande worden de verschillende bijzonderheden 

 van deze proef weergegeven. 



Als proefterrein werd een perceeltje ter grootte van 40 

 R. R. in gereedheid gebracht, waarop gedurende den west- 

 moesson 1913/14: Crotalaria striaia had gestaan. Voorheen 

 werd op dit complex (evenals het geheele proefveld, uit 

 alluviaal terrein bestaande) gedurende 6 achtereenvolgende 

 jaren rijst en katoen verbouwd, doch de minder goede re- 

 sultaten, die deze gewassen ten slotte gaven, waren oorzaak 

 dat in November 1913 een groene bemester werd aangeplant. 



