- 180 - 



maal geen neiging heeft om te oxydeeren ; men zou eer ge- 

 neigd zijn het tegendeel te verwachten. Deze waarneming 

 vormt dan ook het uitgangspunt voor de onderzoekingen, die 

 onder 3 zijn medegedeeld en waarop ik straks terugkom. 



Vooraf dienen we nog even stil te staan bij de vluchtige 

 bestanddeelen, die in Hevea-latex voorkomen en die het eerst 

 door Dr. Kerbosch zijn afgezonderd. In de eerste plaats vond 

 hij, dat Hevea-latex acetaldebyde bevat, een stof, die ook 

 bij de bereiding van enkele aetherische oliën in het distil- 

 latiewater werd aangetroffen. Zeer merkwaardig mag het 

 heeten, dat de latex, die getapt werd gedurende de periode 

 van bladafval, veel minder acetaldebyde bevat. Het schijnt 

 dus wel, zoo merkt K. op, dat de aanwezigheid van deze 

 stof ia den latex met de assimilatie in een min of meer 

 direct verband staat. 



Bovendien kon in den latex de aanwezigheid van zeer 

 weinig blauwzuur worden vastgesteld. Daar ik indertijd uit 

 Hevea-zaden een gekristalliseerd glucoside, pbaseolunatine, 

 heb afgezonderd, dat bij splitsing, behalve suiker, blauwzuur 

 en aceton geeft, moest men er op verdacht zijn, ook in den latex 

 misschien sporen aceton aan te treffen. K. kon echter aantoo- 

 nen, dat aceton niet voorhanden is. Het blauwzuur is derhalve 

 in den latex niet gebonden in den vorm van pbaseolunatine. 



De mogelijkheid is echter, dunkt mij, niet uitgesloten, 

 dat het blauwzuur en het acetaldebyde, die hier zoo broe- 

 derlijk naast elkaar voorkomen, iets met elkaar uit te staan 

 hebben en misschien oorspronkelijk samen chemisch verbon- 

 den zijn, hetzij als cyaanhydrine, hetzij als een daarvan af- 

 geleid glucoside. De waarschijnlijkheid van die veronderstel- 

 ling zou groot zijn, wanner Dr. Kerbosch had kunnen aan- 

 toonen, dat op ieder molecuul acetaldebyde in den latex één 

 molecuul blauwzuur voorkwam. 



De proeven over oxydeerbaarheid van Hevea-rubber, die 

 de schrijver vervolgens bespreekt, sluiten zich nauw aan bij 

 de vroeger door mij gepubliceerde onderzoekingen over pek* 

 kigheid van rubber (Meded. over rubber No. 2). De resul- 

 taten, waartoe K. is gekomen, verdienen in hooge mate de 

 aandacht van onze planters. 



