— 191 — 



ONDER DE RUBBERVERZAMELAARS 

 IN ZUID-AMERIKA. 



Nu er meer belangstelling wordt getoond voor proefnemingen, die 

 een aan de Braziliaansche werkwijze analoge methode van rubberbe- 

 reiding op de ondernemingen beoogen in te voeren, is het verhaal van 

 een reiziger, die vier jaar in de wildernissen van tropisch Zuid-Amerl- 

 ka vertoefde, zeker dubbel interessant. Miller, assistent van het Ame- 

 rikaansche Museum voor Natuurlijke Historie, die o. a. Roosevelt's 

 vermaarden tocht meemaakte, geeft in de „India Rubber World" eene 

 beschrijving van zijn verblijf onderde rubberverzamelaars in de meest 

 afgelegen streken van Venezuela en Brazilië. 



Eerst wordt een bezoek aan een rubberkamp, aan de Orinoco 

 gelegen, beschreven. Daar de reis, van de monding der rivier af, onge- 

 veer 3 maanden in beslag nam, is te begrijpen, dat de transportkosten 

 voor rubber en voedigsmiddelen enorm zijn. De stroom is vol versnel- 

 lingen, waardoor over groote afstanden het vervoer over land moet 

 geschieden. Verlies door omslaan van booten en diefstal blijft niet uit. 



Het tappen geschiedt zeer primitief, er wordt in het wilde weg in 

 den boom gehakt. De latex stroomt langs den stam, komt in een 

 goot van het merg van een palmsoort, welke rondom den voet van 

 den boom is aangebracht en wordt vandaar naar een gevouwen 

 blad gevoerd. ledere tapper heeft twee complexen, elk 300-500 Hevea's 

 tellend, en tapt dus lederen boom om den anderen dag. Heeft hij 

 deze taak verricht, dan wordt zijn binnengebrachte hoeveelheid 

 latex gewogen en heeft hij des namiddags het melksap te verwerken. 

 Dit geschiedt op de bekende wijze in het rookhuis, hier niet door de 

 rook van de Braziliaansche noten, doch door die van een bepaalde 

 houtsoort, die veelvuldig langs de rivier groeit. 



Nadert de regentijd, dan verhuizen de tappers naar het meer bene- 

 denstrooms gelegen San Fernando. Het plaatsje wordt dan vol leven, 

 er wordt dag en nacht feest gevierd, gedronken en gespeeld en menig- 

 een verliest er in enkele avonden de in eene geheele campagne door 

 zwaren arbeid verworven verdiensten. 



Veel grooter nog waren moeilijkheden om een tweede rubberge- 

 bied, gelegen aan de Machado, een zijrivier van de Madeira, te berei- 

 ken. De stroomsnelheid is enorm en drie tot vier maanden waren noo- 

 dig voor een afstand, die op de thuireis in acht dagen werd afgelegd. 



Hier worden de kampen in den regentijd niet verlaten. De huizen 

 zijn op palen gebouwd en het water stijgt meermalen tot aan de 

 vloer. Bootjes liggen gereed om zoo noodig te vluchten; ze zijn 

 tevens bestemd om brandhout te verzamelen of bezoeken af te 



