— 197 — 



toegepast, zoodat deze manier van werken alleen bij mooie planten 

 op een rijken bodem kan gebruikt worden; het is een soort van 

 wegmaaien op een zekere hoogte. 



Ten slotte haalt schrijver de collarpruning aan, waarbij de geheele 

 struik tot bijna op den wortelkraag wordt afgesneden. Men mag 

 dit echter alleea dan toepassen, als er geen ander redmiddel meer 

 overblijft om de plant weer flink aan het groeien te krijgen. Schrij- 

 ver is het niet eens met Watt, die tot op den wortelkraag wil 

 afsnijden, terwijl schrijver er eenige duimen boven wil blijven. Hij 

 raadt aan, een lichte bemesting voor den wortelkraag-snoei toe te 

 passen. 



Ook wijst schrijver er op, dat de zuivere Assamplanten voorzich- 

 tiger moeten behandeld worden bij den snoei dan China of hybriden- 

 typen. Wat betreft de hoogte, waarop gesnoeid dient te worden, 

 moet men lederen heester afzonderlijk beoordeelen, wat natuurlijk 

 een scherpe controle vereischt. Schrijver waarschuwt tegen een 

 ,ornamental" snoei, waardoor de plant een mooien vorm zou krijgen, 

 maar té veel tijd verloren gaat en die ook veel meer kost. Voor 

 zware takken wordt de zaag in plaats van het mes aangeraden, maar 

 de wonden moeten met het mes gelijk gemaakt worden en dan 

 geteerd, zooals hier op Java ook gebeurt. Sleepende zijtakken zijn 

 volgens schrijver van geen nut en moeten verwijderd worden. Hier 

 op Java vormen soms deze zijtakken later mooie zware takken, die 

 een uitstekenden vorm aan de plant geven, maar niet overal is dit 

 het geval en men mag hier evenmin als algemeenen regel opstellen, 

 dat de zijtakken moeten blijven staan. Na een collarsnoei kan men 

 natuurlijk niet twee duim er boven den volgenden snoei aanbrengen, 

 maar moet men 6 tot 10 duim hout laten staan. Het beste is dan, 

 de plant op haar grootste breedte licht te snoeien, dit is dus meer 

 een nieuw „indoengen". 



Bij den pluk tracht men zooveel mogelijk blad van zoo goed 

 mogelijke kwaliteit te verkrijgen, terwijl men zorg moet dragen, dat 

 er toch voldoende hout kan gevormd worden. Ook hier is schrijver 

 weer tegen een „ornamental" pluk, die meer tijd kost dan voordeelen 

 opbrengt. Hoeveel blaren men aan een jong takje moet laten, hangt 

 af van klimaatsomstandigheden, snoei enz. De Chinaplanten moeten 

 grof geplukt worden, daar ze anders te snel zaad produceeren. 



Wat betreft bemesting, wordt in de eerste plaats gewezen op het 

 nauwe verband tusschen snoei en bemesting. 6 maanden na den 

 snoei lijkt schrijver de beste tijd om te bemesten, waarna men in 

 de vijfde maand een overvloedigen uitloop mag verwachten. De 

 mest heeft eenige maanden noodig om geassimileerd te worden en 



