— 208 — 



Datgene, wat men de eerste twee jaren na het doorschie- 

 ten wint, verliest men de volgende door hooge oogstkosten 

 en een vernielden aanplant. 



Een doorgeschoten aanplant is uitstekend, indien men een 

 zeer ruim plantverband volgt, zooals b.v. in Brazilië. Daar 

 is de minimum afstand 12 voet en plant men drie planten 

 in één gat, die men laat doorgroeien en die na eenige jaren 

 groote kolommen vormen, welke, aan alle kanten verlicht, 

 reusachtige producties geven. Op deze wijze een doorgescho- 

 ten aanplant te hebben is prachtig, maar het is onzin, de 

 boomen te laten doorschieten, als de plantafstand slechts 6 a 8 

 voet bedraagt; men werkt dan het beetje koffie, dat men 

 krijgt, de lucht in en maakt het zich zelf onnoodig moeilijk. 



Hierboven heb ik aangegeven, wat m.i. in hoofdzaak de 

 bij de Robustacultuur gemaakte fouten zijn. Ik wil nu zwij- 

 gen over het al of niet schoon houden van de tuinen, over 

 het nemen van maatregelen tegen afspoeling, over het mesten 

 enz. enz.; dat hangt zoo nauw samen met de portemonnaie 

 van de directies, dat hierover niet uitgewijd behoeft te wor- 

 den, ledere administrateur is vóór schoone tuinen, iedere 

 administrateur is vóór het nemen van maatregelen tegen 

 afspoeling en iedereen zou graag mesten, maar dit is geheel 

 van de financiën afhankelijk. 



Een koffietuin op een onderneming, waar intensief gewerkt 

 wordt, stel ik mij als volgt voor : ^Zie pag. 209j. 



Er wordt geplant op een afstand vau 12 resp. 15 voet 

 tusschen de rijen en van 10 voet op de rijen. De ruimte 

 tusschen twee rijen wordt afwisselend twaalf en vijftien 

 voet genomen en de meerdere ruimte wordt in het laatste 

 geval bestemd voor het kweeken van groene bemesters. Men 

 volgt dus het laansysteem. De ruimten van vijftien voet 

 breedte worden ook gebruikt om om de twintig voet 

 watergaten te slaan van 8 voet lengte, 2| voet breedte 

 en drie voet diepte, waardoor geen korreltje grond meer ver- 



