— 225 - 



heid ea starheid van staal, en werkelijk ook hoofdzakelijk 

 uit nikkelstaai bestaande. Als er dus op de aardoppervlakte 

 in ons oog reusachtige vulkanen gloeiende lavastroomen uit- 

 braken, dan zijn dat voor die aarde verschijnselen van even 

 veel of even weinig belang als voor ons een puistje op onze 

 huid; de eigenlijke stalen kern der aarde blijft er onbewo- 

 gen en onveranderd bij. Alle in ons oog ernstige, en voor ons 

 ook waarlijk hoogst belangrijke catastrophen aan de aard- 

 oppervlakte spelen zich in oorzaak en gevolg af in een laag 

 van nog geen twintigste van den aardstraal. Het is dus vrij 

 oppervlakkig gedoe — en toch — van welk een diep ingrijpende 

 beteekenis voor ons allen ! 



Men zou kunnen meenen, dat, toen de vloeibare aarde een- 

 maal overal met een vast laag bedekt, en de aardkorst dus 

 gesloten was, zij ook verder gebleven zou zijn, wat zij op 

 dat oogenblik was. Niets is echter minder waar dan dat. Se- 

 dert genoemd tijdstip is de aardkorst^ al was zij ook honderd 

 maal van steen, onophoudelijk verbogen en geplooid en gebarsten. 

 En uit die barsten kwam dan de gloeiend-vloeibare brij uit 

 de diepte onder de korst, het magma^ zooals men dat noemt, 

 te voorschijn en vloeide over de oudere korst heen, er op 

 stollende en nieuwe gesteentelagen vormende. Ontelbare ma- 

 len is dit geschied, en zoo is er van de oorspronkelijke korst 

 heden bedenkelijk weinig meer overgebleven, althans aan 

 de oppervlakte; beneden wellicht meer, maar daar kunnen 

 we moeilijk gaan kijken. 



Natuurlijk rijst nu de vraag: Waarom is die vaste aard- 

 korst voortdurend in beweging gebleven? en dan de tweede: 

 Waarom komt het vloeibare magma met zulk een kiachtigeu 

 drang uit de diepten der aarde naar de oppervlakte? 



Langen tijd heeft men zich beholpen, of lalen vvij beter 

 zeggen : getracht zich te behelpen met de volgende verkla- 

 ring. Afkoelende lichamen krimpen ; en daar de kern heeter 

 was dan de korst, en dus meer afkoelen kon, bovendien vloei- 

 stoffen bij eenzelfde afkoeling sterker inkrimpen dan vaste 

 lichamen, moest gaandeweg de korst wel te wijd worden voor 

 zijn inhoud, en bijgevolg beginnen te verschrompelen, zooals 



