— 236 — 



BEKNOPT OVERZICHT OVER DE ONDERZOEKINGEN VAN 



Dr. P. VAN ROMBURGH, C. E. J. LOHMANN EN 



Dr. A. W. NANNINGA (1892—1906). 



Dewijl een volledige verzameling van de mededeelingen over de 

 hierboven genoemde onderzoekingen, welke in verschillende publi- 

 caties verschenen zijn, slechts moeilijk te verkrijgen is en er bij la- 

 tere mededeelingen herhaaldelijk naar verwezen moet worden, 

 scheen het wenschelijk, een beknopt overzicht er van opnieuw uit 

 te geven. Er is nergens kritiek uitgeoefend, ook niet daar, waar 

 men de vroegere meeningen heeft moeten opgeven, doordat nieuwe 

 proeven deze zijn komen bestrijden. 



In het eerste hoofdstuk worden de onderzoekingen over de vluch- 

 tige producten uit versch gefermenteerde thee meegedeeld. De op- 

 brengst aan deze stoffen is uiterst gering (uit 15 Kgr. 1 c.M.^). 

 Aangetoond werden methylalcohol, aceton en methylsalicylaat. Ver- 

 der wordt er op gewezen, dat de naam theol, dien David Crole 

 aan de theeolie gaf, afkeuring verdient, daar theeolie geen homogeen 

 product is. 



Het gehalte aan coffeïne werd onderzocht met het oog op een 

 eventueele verwerking van afval van thee op coffeïne. De resulta- 

 ten liepen in het begin eenigszins uiteen, door een gebrek der 

 methode, die dan ook verbeterd werd. Men extraheert de thee 

 door middel van chloroform, dampt dezen af, neemt met wa- 

 ter op, voegt een weinig azijnzuurlood toe en schudt uit met chlo- 

 roform; na verdamping van dezen laatsten houdt men bijna zuiver 

 wit coffeïne over, dat men weegt. In enkele deelen der theeplant 

 werd het coffeïne-gehalte bepaald, zooals b.v. in theebloemen, 

 waar in de bloemblaadjes 0,8 pet. en in de groene kelkblaadjes 

 1,5 pet. gevonden werd. In rijpe zaden werd geen coffeïne gevonden 

 en in de bladeren van een Assamtheeplant, al naar gelang van 

 den leeftijd, 3,4 pet. voor het eerste en tweede blad tot 1,5 pet. 

 voor het vijfde en zesde. Ook werd een methode uitgewerkt tot 

 fabriekmatige bereiding van coffeïne uit theeafval. 



Het looizuur werd bepaald door middel van de huidpoederme- 

 thode, welke echter niet nauwkeurig bleek. Men vond een grooter 

 looizuurgehalte in Assamthee dan in Javathee en evenzoo grooter 

 in Pecco dan in gewone thee. Hetzelfde werd gevonden voor het 

 in water oplosbare gedeelte van de thee. 



Het looizuur werd nader afgescheiden en bestudeerd; evenzoo 

 werd de in thee gevonden quercitrine bestudeerd. Nader werden 



