— 246 — 



dus b. V. ook een hoofdnerf van een blad, waarvan hst overige 

 van het blad geheel verdwenen is. 



Schrijver vond dan, dat de met bovenstaande formule gemaakte 

 fout bij een gehalte aan steeltjes van 20 pet. ongeveer 1J4 pet. bedraagt, 

 wat men gerust kan verwaarloozen, als men bedenkt, dat reeds 

 bij het afwegen der 5 gram een fout gemaakt wordt, doordat men 

 zelden twee malen een zelfde mengsel v:in blad en steeltjes daarbij 

 zal afwegen. (Ik heb zelf een dergeiijk iets ondervonden bij het 

 onderzoek van theemonsters, waarom het dan ook noodig is, alles 

 fijn te malen, steeds met een zelfde molen, en steeds door dezelfde 

 zeef te zeeven, wat echter hier bij het zoeken naar steeltjes niet gaat.) 



Schrijver stelt dan een grafische figuur samen van het gehalte 

 aan steeltjes ten opzichte van den priis der theesoorten en men 

 komt tot de conclusie, dat de verhon^ing zeer onregelmatig is, 

 zoodat theesoorten, die voor denzelfden prijs in den handel komen, 

 de eene maal 8,8 pet., een ander maal 17 pet. of zelfs 28,5 pet. 

 steeltjes bevatten. Scheidt men echter de theesoorten van elkaar 

 al naar gelang van het land van oorsprong, dan wordt het resultaat 

 eenigszins anders. In de eerste plaats moet men dan groene en 

 zwarte thee van elkaar onderscheiden. De zwarte theesoorten 

 zijn vervolgens te verdeden naar de landen van oorsprong: Britsch- 

 Indische, Ceylon,-,Chineesche en Java-theeën. De Chineesche moeten 

 dan weer gescheiden worden in Foochow (souchong) en Hankow 

 (congoi. De overige scheidt schrijver in kleinbladerige en groot- 

 bladerige. Japansche theesoorten heeft schrijver niet onderzocht, 

 omdat deze niet op de Europeesche markt voorkomen. Men vindt 

 dan de volgende gemiddelde cijfers: 



a. Groene thee 0,4— 5,3 pet. steeltjes; gemiddeld 3,1 pet. 



b. Foochow-thee 4,1—17,5 „ „ „93 



c. Hankow-thee 8,6—17,1 ,, „ „ 10,9 



d. Ceylon-thee 5,8—43,4 „ „ , 24,7 



e. Indische thee 11,5—37,4 „ „ „ 24 „ 

 ƒ. Java-thee 4,4-29,9 „ ., „ 19,2 



De eerste drie soorten hebben dus een gering steeltjesgehalte, 

 terwijl de drie volgende een veel grootere hoeveelheid steeltjes 

 bevatten. Dat groene thee zoo weinig steeltjes bevat, komt, doordat 

 deze thee uitsluitend van zeer klein blad bereid wordt. 



In deze theesoorten vond schrijver jonge vruchtjes, die hij volgens 

 analyseresultaten zou willen rangschikken bij het bladgedeelte. 

 Verder wordt het verschillende gehalte aan steeltjes toegeschreven 

 aan de verschillende manieren van oogsten. In China wordt drie 



