— 249 — 



Ten slotte heeft schrijver met nog eenige personen een commis- 

 sie gevormd om de verschillende monsters thee te proeven. Daar- 

 toe werd 2 gram thee met 200 ccm. kokend water overgoten en na 

 3 minuten trekken afgegoten. Het is jammer, dat schrijver niet de 

 algemeene methode gevolgd heeft, zooals ook de thee door de ex- 

 perts geproefd wordt, nl. 5 gram thee in kannetjes, waarop ongeveer 

 150 ccm. kokend water gegoten wordt ^ alle kannetjes, die men koopt, 

 hebben denzelfden inhoud) en 5 minuten laten trekken en dan af- 

 gieten. Als resultaat werd het volgende verkregen : bij de theeën van 

 een gemiddelden prijs van f 1,10 tot f 1.20 werd Britsch-Indische Pekoe 

 souchong de beste bevonden; de Java-thee kon niet beoordeeld wor- 

 den „van wege haar bijzonderen smaak." Bij prijzen van f 1.30 tot 

 f 1.50 v/on het de Ceylon Oranje Pekoe, terwijl de Java-thee het laagst 

 genoteerd werd. Bij de duurdere was het de Chineesche thee, die de 

 beste bevonden werd en bij de allerduurste stond de Darjeeling-thee 

 het laatst, wat een bijzonder vreemd resultaat is. In ieder geval mag 

 uit deze proeven de conclusie getrokken worden, dat het gehalte 

 aan steeltjes van geen invloed is op de de kwaliteit van de thee. 



Schrijver wijst dan er nog op, dat, bij de boven aangehaalde twee 

 monsters Java-thee, die van 4500 voet hoogte beter is dan de an- 

 dere, wat hij toeschrijft aan het feit, dat het blad kleiner is, wat 

 volgens hem op hoog gelegen ondernemingen meestal het geval is. 

 (Dit valt zeer te bestrijden voor onze Java-thee, waar op de hoogge- 

 legen ondernemingen, die mooie sterke Assamtheeplanten hebben, 

 deze ook groote stevige blaren bezitten). In het algemeen wordt aan- 

 genomen, dat op hooggelegen ondernemingen de thee een betere 

 kwaliteit heeft, maar een bewijs is daarvoor nog niet geleverd. In 

 Britsch-Indië en Ceylon komt het in de practijk wel veelal uit en 

 daar kan men in veel gevallen ook wel spreken van een kleinbla- 

 derig type. 



Als slotconclusie geeft schrijver aan, dat men geen thee mag be- 

 oordeelen naar het gehalte aan steeltjes. 



In een later artikel komt schrijver op tegen een bepaling, gemaakt 

 bij de herziening van het Zwitsersche Levensmiddelenboek, waarbij 

 voor thee een gehalte aan steeltjes tot een maximum van 22 pet. 

 is toegestaan. Schrijver besluit uit de boven aangehaalde onderzoe- 

 kingen, dat volgens deze bepaling van de Ceylon-thee meer dan 70 

 pet., van de Britsch-Indische thee meer dan 60 pet., en van de Java- 

 thee meer dan 50 pet. niet aan het voorschrift zouden voldoen en 

 dus niet meer in Zwitserland zouden kunnen verkocht worden, waar 

 men dus gedwongen zou zijn om alleen nog maar Chineesche thee 



