— 258 — 



laatste cijfer komt overeen met het gehalte aan coffeïne van vele 

 theesoorten. 



Schrijver neemt nu ook aan, dat mateïne niet hetzelfde is als 

 coffeïne, of dat misschien naast het mateïne ook nog een weinig 

 coffeïne aanwezig is en een andere purine-verbinding, maar het 

 gehalte aan coffeïne is dan toch volgens hem zoo gering, dat het 

 niet schadelijk kan zijn. Er wordt naar een groot aantal artikelen 

 verwezen, die alle de goede werking aantoonen, hetzij van de maté 

 of van een der bestanddeelen. Zoo bevat de maté ook veel looistof, 

 dat een zeer goede uitwerking op de spijsvertering moet hebben. 

 Vooral echter schijnt het de dorststillende werking van de maté te 

 zijn, die de aandacht verdient. Ook werkt de maté kalmeerend, 

 waar andere thee juist het tegendeel bewerkt. 



Schrijver laat dan eenige analysecijfers volgen, die alle ten gunste 

 van de maté zijn, wat betreft het geringe gehalte aan coffeïne. De 

 looistof van de maté schijnt identisch te zijn, met die van koffie 

 en oxydeert slechts langzaam, waardoor schrijver meent te ver- 

 klaren, dat, als men aftreksels van maté en van gewone thee laat 

 staan, de eerste na afloop niet wrang smaakt, terwijl de andere 

 zeer wrang wordt. Wat dit laatste aangaat, ben ik het niet geheel 

 met schrijver eens. Afgestane thee, tenminste als deze afgegoten is 

 van het blad, smaakt zeer bitter en dit wordt erger bij het staan, 

 maar ik kon niet opmerken, dat de thee na 24 uuren langer staan, 

 erg wrang werd. Is de thee slap, dan is zelfs volgens mijn ervaring 

 van op tochten meegenomen thee de bittere smaak uiterst gering en 

 werkt zulke slappe thee evereens zeer verfrisschend en opwekkend. 



Ten slotte wordt gewezen op een praeparaat van maté met mout- 

 extrakt, dat versuikerd zoo te gebruiken is in vasten vorm en dan 

 verfrisschend en voedend moet werken. 



Pharm. Centralhalle 56 (1915,) p. 29—34. 



d. 



PLANTAGE-RUBBER VERSUS HARD FINE PARA. 



Wie de rijke rubberliteratuur van het jaar 1914 met het oog op 

 dit punt doorziet, kan niet ontkennen, dat de overtuiging algemeen 

 is, dat Plantage-Rubber en Hard Fine Para niet gelijkgesteld kunnen 

 worden. Sterker dan de laboratorium-resultaten der chemici en 

 technologen spreken in dit opzicht de prijsverschillen op de rubber- 

 markten en de op de Rubbercongressen van 1914 weer zoo duidelijk 

 aan het licht getreden meeningen der fabrikanten. 



Wat deze laatsten betreft, de Directeur van Landbouw van Ceylon, 



