— 342 — 



entegen eindigt het achterlijf in twee korte, zijdelingsche 

 kleppen. Reeds bij de grootere larven zijn deze kenmerken 

 duidelijk waarneembaar. 



De kleur der volwassen sprinkhanen is bij beide seksen de- 

 zelfde, maar overigens aan lichte nuanceeringen onderhevig 

 en niet gemakkelijk te omschrijven. Kort na de laatste 

 vervelling, wanneer de insecten echter reeds weer met vre- 

 ten zijn begonnen, is de grondkleur van het lichaam vuil- 

 grijs- of olijf- groen. Nu is het een opmerkelijk feit, dat 

 de kleur van onze volwassen sprinkhanen verandert naar 

 mate zij ouder worden. Het is, alsof de grijze kleur ver- 

 schiet en plaats maakt voor een meer geelgroene tint, zoodat 

 de insecten er ten slotte groener of geler uit zien dan in het 

 begin. Eenzelfde verschijnsel heeft men ook bij andere Acri- 

 dmm-soorten waargenomen. 



De grijze grondkleur is ook individueel aan geringe afwij- 

 kingen onderhevig. Men vindt exemplaren, die over het 

 geheel iets lichter zijn, naast andere, waar de kleur iets don- 

 kerder is en meer naar aardbruin overhelt. 



De sprieten zijn altijd zwart, de oogen zonder teekening en 

 evenals de kop en de monddeelen van de grondkleur. De 

 tarsen van alle pooten zijn zwartbruin. De bovendijen der 

 achterpooten zijn van twee zwarte dwarsbanden voorzien, 

 die aan den buitenkant onvolledig ontwikkeld zijn. De aan 

 het uiteinde dezer bovendijen aanwezige „gewrichtsblaadjes" 

 zijn licht geel. De schenen der achterpooten zijn helder 

 roodbruin; zij zijn voorzien van een dubbele rij gele doren- 

 tjes met zwarte puntjes. 



De elytra (dekschilden of bovenvleugels) zijn van de grond- 

 kleur, soms iets bruinachtiger en min of meer duidelijk 

 donkerder gevlekt. Bij sommige exemplaren is deze vlekken- 

 teekening zeer geprononceerd en wordt naar de uiteinden 

 der vleugels dichter en donkerder, bij andere is zij nauwelijks 

 aangeduid. Jeugdige individuen vertoonen soms het fijne 

 netwerk, dat de aderen op de elytra vormen, een weinig 

 geprononceerd. De loop der aderen moge blijken uit fig. 1 en 

 2 op plaat I. De onder vleugels zijn doorzichtig, bruinachtig, 

 aan de basis min of meer rood gekleurd. Soms beslaat deze 



