— 345 — 



het, dat men in het begin der plaag, wanneer raillioenen van 

 gevleugelde sprinkhanen de vegetatie bevolken, geen één paar- 

 tje ontmoet, geen één wijfje, dat bezig is met het leggen der 

 eieren. Ook zou men geheel te vergeefs in den grond naar 

 eieren zoeken; zelfs op open plaatsen in het bosch, waar de 

 sprinkhanen zich als het ware concentreeren, en die zich uit- 

 stekend leenen voor hec leggen der eieren, zou men niets 

 vinden. 



Eerst tegen het einde der plaag ontwaart men de eerste 

 mannetjes en wijfjes in paring. Vaak zitten de beide seksen 

 slechts los op elkaar — een echte Acridiën-gewoonte — en 

 laten direct los, zoodra zij gestoord worden. Is de parings- 

 tijd begonnen, dan worden dergelijke individuen en zulke, die 

 werkelijk in paring zijn, talrijk aangetroffen. Spoedig daarna 

 beginnen de wijfjes hare eieren te leggen en ook bij deze bezig- 

 heid kan men ze zeer gemakkelijk gade slaan. Zij zitten dan 

 op den grond, met hec achterlijf diep in den grond geboord, 

 zoodat zij, als men ze nadert, niet zoo gauw kunnen opvliegen. 

 Zoo treft men de wijfjes op geschikte plaatsen soms bij tien- 

 tallen tegelijk aan. 



De eieren worden n.1., zooals dat bij de veldsprinkhanen 

 regel is. in den grond gelegd, en wel in hoopjes bij elkaar. 

 Elk hoopje heeft den vorm van een propje van ongeveer 

 2 — 3,5 C.M. lengte. De eieren zijn daarin schuin gerangschikt 

 en wel zoo, dat het boveneinde der langwerpige eieren aan 

 den buitenkant komt te liggen, terwijl het ondereinde in het 

 inwendige van het propje verborgen is. Deze hoopjes of tros- 

 jes (in de entomologie spreekt men van ^eierenpakketten") 

 zitten vrij stevig in den grond vast; pas ontgraven, laten de 

 eieren gemakkelijk van elkaai los, spoedig echter worden de 

 trosjes harder. Het aantal eieren per hoopje is sterk schom- 

 melend; door een tiental gave hoopjes in verdunde kaliloog 

 te weeken en de eieren voorzichtig van elkaar te bevrijden, 

 verkreeg ik de ondervolgende cijfers: 55, 56, 65, 66, 67, 67, 

 68, 76, 79, 114 stuks, wat aan een gemiddelde van 71.3 

 stuks per hoopje beantwoordt. De heer J. M. W. Francken 

 geeft in de „Koffiegids I" (1899—1900), bldz. 51 op, dat elk 

 trosje 60—140 eieren bevat. Dat het aantal eieren aan groote 



