— 348 — 



haantjes heeft dan explosie-achtig plaats, en men ontwaart 

 plotseling groote hoeveelheden dezer springende insecten op 

 plaatsen, waar men kort te voren nog niets heeft opgemerkt. 



De jonge sprinkhanen leggen een merkwaardige neiging 

 aan den dag om overal omhoog te klauteren. Zoo komen 

 zij terecht in de hoogste kruinen der djatiboomen, maar ook 

 aan andere voorwerpen, zooals muren, telefoonpalen, enz. 

 loopen zij bij rissen tegelijk omhoog. Dit verschijnsel is onge- 

 twijfeld zoo te verklaren, dat deze sprinkhanen zonliefhebbers 

 bij uitnemendheid zijn. 



Zij vlieden de schaduw en trachten tot eiken prijs zoo veel 

 mogelijk van den directen zonneschijn te profiteeren. Vandaar 

 dat zij de hoogste boomkruinen gaan opzoeken (de Acridiën 

 zijn anders geen boombewoners), vandaar ook, dat zij zich 

 langs de randen van het bosch ophoopen, waar meer zonne- 

 schijn is, evenals op open plekken, karbouwen-weiden, ge- 

 huchten in het bosch en op nieuwe ontginningen. Hier door- 

 loopen de spriokhanen hunne ontwikkeling, totdat zij volwas- 

 sen zijn. Vermoedelijk groeien zij vrij snel, zoodat zij reeds 

 na eenige weken het gevleugelde stadium bereiken. Bij het 

 groote aantal der aanwezige sprinkhanen is het geen wonder, dat 

 er nog ontelbare hoeveelheden in het dichte bosch overblijven. 

 Een wandeling door het geteisterde bosch maakt dan een 

 zeer merkwaardigen indruk; het geheele struikgewas is le- 

 vendig van sprinkhanen, alles wemelt en krioelt er van, het 

 ratelt en ritselt in het gebladerte van de ontvluchtende bees- 

 ten, overal hoort men ze knabbelen en onophoudelijk valt 

 een fijne regen van droge uitwerpselen neer, die een laagje 

 op den grond vormen en ook op alle eenigszins horizontale 

 bladeren en takken blijven liggen. Met elke schrede, die men 

 doet, springt, huppelt, marcheert de jonge sprinkhanenbende 

 kriskras door elkaar en voor je uit. En dat spelletje herhaalt 

 zich urenlang, met elke schrede worden er tien- en honderd- 

 tallen, op open plekken zelfs wolken van sprinkhanen opge- 

 schrikt en men hoort niets dan het geritsel en het geraas, 

 dat door hunne ontvluchtingsbewegingen tusschen het grove 

 loof der djatiboomen en de vele droge bladeren op den grond 

 wordt teweeg gebracht. Op vochtige plekken heerscht een 



