— 351 — 



altijd tegenover elkaar resp. naast elkaar geplaatst. Deze 

 nieuwe benaming is zeker het gevolg van de gruote omwen- 

 telingen, die in de laatste tien jaren op nomenclatorisch ge- 

 bied hebben plaats gegrepen en tengevolge waarvan tal van 

 insectennaraen, die sedert bijkans honderd jaren burgerrecht 

 hadden verworven, worden geschrapt of nog erger, worden 

 gebruikt voor geheel andere geslachten zooals in het onder- 

 havige geval. 



Trachten wij nu de ingewikkelde en verwarde synonymie 

 der sprinkhanen in kwestie uit te pluizen, zoo goed en zoo 

 kwaad als dat hier op Java kan, dan wordt het waarschijn- 

 lijk, dat Locusta danica hetzelfde is als Acridium {Pachytylus) 

 cinerascens. Ik heb — onder voorbehoud — het vermoeden, 

 dat ook onze Acridium melanocorne tot de verwantschap van 

 Pachytylus cinerascens oftewel Locusta danica, behoort; het 

 negatieve biologische kenmerk, dat zij niet trekt en dat ver- 

 moedelijk slechts aan zeer enkele soorten eigen is, wijst er op. 



Acridium melanocorne trekt dus niet. Dit kenmerk, alhoe- 

 wel van negatieven aard, is van groote biologische beteeke- 

 nis. Noch de jonge sprinkhanen, noch de volwassenen, slui- 

 ten zich tot dichte zwermen aaneen, die zich gezamenlijk 

 op reis begeven, bezield en gedreven door een „massa-instinct", 

 dat hen als op commando op doet stijgen en evenzoo neer 

 doet strijken. Niets dergelijks ontwaart men bij onze sprinkha- 

 nen. Zij zijn er bij ontelbare millioenen, zij zijn bewegelijk 

 en vlug genoeg, maar van een massa-instinct, dat hen geza- 

 menlijke tochten doet ondernemen, valt niets te bespeuren, 

 nöch^ bij de jonge, noch bij de gevleugelde individuen. 



Maar onze sprinkhanen zijn, vooral met zonnig weer, zeer 

 levendige insecten ; bij nadering weten zij reeds op eenige 

 passen afstands zoo handig te ontvluchten, dat zij niet gemak- 

 kelijk te vangen zijn. Een groote menigte van ongevleugelde 

 sprinkhanen, die naar alle richtingen uit elkaar springen, 

 wanneer men ze nadert, heeft wel eens het vermoeden doen 

 ontstaan, dat men met werkelijke „zwermen" te doen bad. 

 Dit is echter geenszins het geval. 



Wel is bij onze sprinkhanen de neiging ontwikkeld om zich 

 individueel te verplaatsen. Deze gewoonte uit zich vooral. 



