EEN NIEUWE CULTUUR: DE OLIEPALM (ELAEIS 

 GUINEENSIS) '■) 



DOOR 



Dr. A. J. Ulteé. 



Hoezeer de vraag naar vetten en oliën — oliën zijn niet anders 

 dan vloeibare vetten — de laatste jaren toegenomen is, het is 

 voor niemand een geheim. Van de industrieën, die voor haar 

 bedrijf vetten behoeven: de kaarsen-, de zeep- en de spijsvet- 

 ten-industrie, hebben vooral de twee laatste een groote 

 vlucht genomen en hun verdere ontwikkeling is verzekerd. 



Tal van gewassen, meestal in de sub-tropische en tropische 

 landen inheemsch, bevatten vetten in vruchtvleesch en zaden, 

 slechts zelden echter tot zoo'n hoog gehalte, dat de cultuur 

 er van loonend zou zijn. 



Van de katjang, die de Delftsche sla-olie levert, van 

 de Ricinus^ van de klapper zijn de oliën ons niet vreemd. 

 Over eenige minder bekende oliën van zaden van tropische 

 cultuurplanten zijn in het laatste jaar op Java nog een 

 drietal verhandelingen verschenen, nl. van Dr. Cohen over 

 de olie van het tabakszaad, van Dr. Deuss over die van 

 het theezaad en van mij zelf over de olie der Hevea-zaden. 



Ik behoef wel haast te niet zeggen, dat voor onze koloniën, 

 en waarschijnlijk ook voor de geheele wereld, van de plant- 

 aardige vetten de klapperolie verreweg het belangrijkste is. 

 Uit de verschillende productielanden toch werd in 1910 aan 

 kfapperolie en copra voor een waarde van ƒ 180.000.000 

 naar Europa en Amerika uitgevoerd. Doch al vrij dicht 

 daarop volgt de oliepalm, in tropisch West- Afrika inheemsch, 

 waarvan het geëxporteerde product in het genoemde jaar 

 een bedrag van ƒ 140.000.000 vertegenwoordigde. 



1) Voordracht, gehouden te BaDJoewangi. 



