— 375 — 



uit het wild ia de cultuur overgebracht, zonder dat men 

 ze streng gescheiden hield, zijn zich natuurlijk onder elkaar 

 gaan kruisen, zoodat we in latere generuties niet meer met 

 zuivere vormen te doen hebben. Een karakteristiek voorbeeld 

 daarvan levert een onderneming, waar naast elkaar inge- 

 voerde robusta en ingevoerde caoephora werden uitgeplant; 

 de zaden van deze onderneming hebben aanplantingen op- 

 geleverd, die een mengelmoes van tusschenvormen tusschen 

 deze beide soorten bevatten. Ik wil daarmede volstrekt niet 

 zeggen, dat die aanplantingen inferieur zijn, doch alleen, 

 dat het niet meer mogelijk is, daaraan zuivere vormen te 

 pntleenen. Om die weder te verkrijgen staat maar één weg 

 open: terug gaan tot de wilde planten. We moeten deze, de 

 verschillende vormen zooveel mogelijk van het begin af ge- 

 scheiden houdende, opnieuw in cultuur nemen, methodisch 

 daarvan voortkweeken. Opnieuw vermengen kan men altijd; 

 maar het eenmaal gemengde uiteen warren is uiterst tijd- 

 roovend en niet altijd mogelijk. Ziehier dus een gewichtige 

 reden om zooveel mogelijk opnieuw van wilde planten hier 

 zaden in te voeren, al komen de vormen hier reeds voor. 



Een tweede reden is de weinige zekerheid, die bij tal van 

 .tropische cultuurplanten over de namen bestaat. Bij het ont- 

 vangen van vormen uit botanische tuinen is mij reeds geble- 

 ken, dat de een onder den naam Coffea Laurentii een geheel 

 anderen vorm kweekt dan de ander. Onze Coffea excelsa, die 

 wij onder dien naam van een kweeker en van botanische 

 tuinen gekregen hebben, schijnt volgens den onderzoeker, die 

 de soort ondekte, Aua. Chëvalier, ook andere elementen, 

 tot een andere botanische soort behoorende, te bevatten ; 

 wellicht herhaalt zich daarbij het geval van de robusta. Ik 

 zelf heb C. excelsa wel eens in een botanischen tuin in den 

 vreemde ander den naam C, robusta gekweekt gezien. 

 , En zelfs al zijn de namen correct, dan kunnen daaronder 

 nog verschillende typen schuilen. Onze Hevea brasiliensis 

 stamt af van boonien bij de Tapajoz; in Suriname hadden 

 wij in den Cultuurtuin iï. örasiZzewszs- booraen, uit direct inge- 

 voerde zaden opgegroeid, die waarschijnlijk van de delta-eilan- 

 den afkomstig waren. Zooals we straks reeds zagen, is het 



