— 447 — 



hevige aantasting tcomen de planten geheel kaal te staan, terwijl 

 dikwijls de top insterft. De plaag is een oostmoessonkwaal\ droogte 

 hevige wind en mijtaantasting werken samen. In den westmoesson 

 komt het dan ook lang niet zoo ver, doordat de planten dan in 

 betere omstandigheden verkeeren en ook omdat de cassavemijt tegen 

 vochtigheid slecht bestand schijnt. 



Voor de morphologie der mijt refereert schrijver de uitvoerige be- 

 schrijving in het rapport van Dr. P. J. S. Cramer (zieTeysmannia 

 1906 pg. 718). De wijfjes zijn donker karmijnrood, met 8 witte pooten, 

 witte monddeelen en beharing, en ± ^2 m.M. lang. De mannetjes zijn 

 kleiner. Volgens onderzoek van schrijver is de soort identiek met 

 Tetranychus bimaculatus Harv. ; afbeeldingen betreffende de soort- 

 kenmerken worden gegeven. 



De bleekgele eieren zijn in doorsnede }i m.M. groot. Zij worden 

 aan den onderkant der bladeren in de nabijheid van de nerven 

 gelegd. Na 4 a 5 dagen komen ze uit. De jongen, die eerst 

 bleekgeel van kleur zijn en maar 6 pooten bezitten, zijn in 10 a 

 11 dagen geslachtsrijp. 



Er is geen mijtvrije cassave-variëteit bekend. De cassavemijt komt 

 op Java ook voor op Ricinus communis en kina, verder op Clitorio 

 en op vele onkruiden. 



In Amerika is het aantal planten, waarop deze soort voorkomt, 

 vrij groot. 



Proeven toonden aan, dat de mijt zich voornamelijk loopend 

 verspreidt. Er zijn geen feiten aanwezig, die er op wijzen, dat de 

 mijten individueel met den wind worden meegevoerd. Proeven daar- 

 omtrent gaven negatieve uitkomsten. Wel worden de mijten met 

 afvallende bladeren in de windrichting medegevoerd. Verder spelen 

 bij de verspreiding de in den oostmoesson op de terreinen te Bendo 

 Redjo veelvuldig optrekkende stofhoozen, waarmede veel bladeren 

 meegevoerd worden, een rol. Eindelijk nemen de arbeiders de mijten 

 op hunne kleeren mede. De verspreiding door isolatie tegen te gaan 

 is practisch onmogelijk, ook al omdat de mijten tevens op allerlei 

 onkruiden, zelfs op grassen, kunnen leven. De kans, dat de mijt door 

 bibit verspreid wordt, is uitgesloten. Daar de eieren stevig aan de 

 bladeren vastgehecht zijn, zullen ze niet licht door den wind mee- 

 gevoerd worden. 



De natuurlijke vijanden der cassavemijt bleken te bestaan uit 

 verschillende Coccinelliden en een gele mijt, welke de cassavemijten 

 in alle stadiën aantasten. De biologie der gele mijt werd nagegaan. 

 Zij heeft het vooral op de eieren der cassavemijt gemunt. Het 



