— 455 -- 



der gunstig werken dan, wanneer er reeds voldoende humus was. 

 Ten slotte wijzen schrijvers hier dan nog op de mooie resultaten, 

 die verkregen worden met Leguminosen. 



Eindelijk volgt er nog een hoofdstuk, waarin de schrijvers een 

 schema voor de classificatie der gronden geven, ingericht volgens 

 hun methode van mechanische analyse, waarbij de gronden in vier 

 fracties verdeeld worden. Ze hebben zoo een twaalftal grondtypes 

 kunnen vormen, waarmee men dan de andere zou kunnen verge- 

 lijken. De vier fracties, waarin de grond verdeeld wordt, zijn: grof 

 zand (1-0,28 m.M.), fijn zand (0.28-0,04 m.M.), slib (0,04-0.01 m.M.) 



en fijn slib en klei (0,01- ) Al naar gelang een der fracties in 



overwegende mate voorkomt, worden de gronden gerangschikt in 

 vier hoofdklassen, die ieder weer onderverdeeld worden al naar ge- 

 lang een der drie overige fracties voornamelijk in den grond ver- 

 tegenwoordigd is. De verschillende klassen worden ieder afzonderlijk 

 beschreven en hun behandeling, bemesting, ook met groene bemesters, 

 enz. worden behandeld. Voor de bijzonderheden hieromtrent moe- 

 ten we naar het oorspronkelijk verwijzen. Hier zij nog vermeld, dat 

 schrijvers hun classificatie slechts een voorloopige noemen, en hopen, 

 de cijfers nader te kunnen aanvullen. d. 



G. D. Hope and P. H. Carpenter. suggestions for the manurial 

 treatment of tea soils. Indian tea association 1915. 



IMMUNITEIT TENGEVOLGE VAN OVERGEVOELIGHEID. 



De vraag, waaraan de immuniteit moet worden toegeschreven, 

 welke sommige planten vertoonen tegenover schimmels, welke op zeer 

 nauw verwante planten geregeld voorkomen, is van groote prac- 

 tische beteekenis. Immers, indien nauwkeurig bekend is, waarop 

 de mindere vatbaarheid van sommige soorten berust, bestaat er 

 ook kans, dat invloed geoefend kan worden op de mate van vat- 

 baarheid der meer gevoelige soorten van kultuurplanten. 



Stakman, phytopatholoog in Minnesota, heeft onlangs nauw- 

 keurig nagegaan, welke verschillen er bestaan tusschen een infectie 

 met Piiccinia graminis (de zwarte roest der granen) bij planten, 

 waarop deze normaal voorkomt, en bij zeer resistente planten, die 

 practisch nooit aangetast worden. 



Reeds Marshall Ward had vroeger (1901) aangetoond, dat bij 

 roestzwammen de schimmel en de gastheer zeer bijzonder op 

 elkaar aangelegd zijn, zoodat bij slagende infecties de schimmel 



