— 459 — 



geveer 2 maanden na het ontkiemen, dan kunnen ze overgeplant 

 worden. 



Op rijken grond plant men 7X7 M., op armen grond 5 >( 5 M. 

 De gaten maakt men 0.4 X 0-4 M. met een diepte van 0.3 M. 



Om de jonge boomen gedurende het eerste jaar schaduw te 

 geven kan men op het terrein maïs of Cajanus indicus, een legu- 

 minoos, planten. Men maakt de rijen op 1.50 M. afstand van elkan- 

 der en 1.25 M. van de Canangahoomen verwijderd. 



Na een jaar moet de tusschencultuur verwijderd worden. 



Het overplanten heeft het best in de kluit plaats. De planten 

 moeten de eerste dagen na het overplanten beschaduwd worden. 



Bemesten heeft weinig plaats; het is goed, de uitgedistilleerde 

 bloemen als mest te gebruiken. 



Wanneer de droge tijd aanbreekt, moet men de plantjes bescher- 

 men door het aanbrengen van een omheining van stroo, waarvan 

 de middellijn minstens 2 M. is. Zijn de boomen groot, dan is dit 

 niet meer noodig. 



Om het plukken gemakkelijker te maken, worden de boomen, 

 als ze 2.50 a 3 M. hoogte hebben (sommige planters doen het 

 reeds op 1.50 en 2 M. hoogte) getopt. Door het toppen ontstaan 

 er waterloten aan de top en aan de bovenste takken. Men moet 

 deze uitsnijden, zoodra ze zich vertoonen, daar hierdoor de groei 

 van de takken belemmerd wordt. Hierop moet vooral gelet worden, 

 daar de ylang-ylang, zoolang zij leeft, waterloten kan vormen. 

 Tusschenculturen zooals katjang tanah, die niet hoog gaan, kunnen 

 met voordeel aangebracht worden. Ook kan men ylang-ylang plan- 

 ten in een jongen cassaveaanplant. 



Een aanplant begint na 12 a 15 jaar te weinig product te geven. 



Men kan hem dan verjongen. Hiertoe worden de boomen op 

 20 C.M. van den grond gekapt. Er ontstaan een groot aantal uit- 

 loopers, waarvan men alleen de 2 sterkste aanhoudt. Deze geven 

 na 2 jaar bloemen en doen dit nog vele jaren. Deze verjongings- 

 kuur mag alleen gedurende den warmen regentijd toegepast worden. 



Er zijn eenige plagen bekend, maar de grootste vijand van de 

 Cananga odorata is volgens den schrijver de wind, die haar takken 

 breekt en haar bladeren doet verdrogen. 



Wanneer de bloemen, die eerst groen zijn, bleekgeel geworden 

 zijn en onder de inwerking van de zonnestralen een aangenamen 

 en sterken, op een afstand reeds bemerkbaren, geur afgeven, moet 

 men ze destilleeren. De olie bevindt zich in cellen in het bloem- 

 bladparenchym. 



