— 474 — 



gen, zoodat men de opbrengst per hoorn bepalen kan. Dit 

 is bij riet niet mogelijk; men kan niets anders bepalen dan 

 de opbrengst van een zeker oppervlak. Voor ziekte of slechte 

 plekken of voor uitvallers (b,v. bij het instorten van gootran- 

 den en dergelijke) kan men niet corrigeeren. Zelfs al telt 

 men het aantal stokken voor elke rij, dan nog zou het moeilijk 

 zijn, daarvoor een correctie aan te brengen, daar een 

 grooter aantal stokken per rij een nau weren stand en dus 

 wellicht een kleiner gewicht per stok veroorzaakt. Het zou 

 mij niet verwonderen, als dit een van de voornaamste redenen 

 was, waarom Geerts bij blanco-proeven (1. c. blz 913) zulke 

 groote verschillen tusschen de opbrengsten per vak vindt, 

 verschillen, die veel grooter zijn, dan men b.v. bij tabak op 

 rekening van örrowcZ-verschillen zou kunnen schuiven. 



Het zal interessant zijn, als er ook van de veldproeven 

 met andere gewassen uitvoeriger gegevens beschikbaar komen. 

 Het eerst zijn die wellicht te wachten van de proeven met 

 rijst en met tweede gewassen; deze bieden, bij een vrij 

 eenvoudig verloop (in hoofdzaak: ééns mesten, ééns oogsten), 

 de kans om over het zoo juist genoemde tweede punt verdere 

 klaarheid te brengen. Sommige tweede gewassen k^n men 

 n.1. makkelijk op rijen planten en individueel tellen enz., zoo- 

 dat men den oogst per plant krijgt; rijst moet men, als riet, 

 per oppervlak oogsten. 



Klaten, Augustus 1915. 



